Ένα προνόμιο για τους πολιτικούς, που μετατράπηκε σε αποστέρηση δικαιωμάτων για τους πολίτες.
Ένα προνόμιο για τους πολιτικούς, που μετατράπηκε σε αποστέρηση δικαιωμάτων για τους πολίτες.
Ένα ευεργέτημα για τους βουλευτές, που ερμηνεύτηκε ως παραβίαση συνταγματικών δικαιωμάτων για το λαό.
Ένας μανδύας νομιμότητας για την εξουσία, που τείνει να απογυμνώσει την αξιοπρέπεια του πολίτη και την δυνατότητά του να ζητήσει δικαστική συνδρομή.
Ως αρχική σκέψη και πνεύμα του νομοθέτη κρίνω ότι κινήθηκε σε σωστό πλαίσιο. Γιατί πραγματικά ένας πολιτικός που δρα εντός των κοινοβουλευτικών του αρμοδιοτήτων είναι εν δυνάμει «κατηγορούμενος», «εναγόμενος», «εγκαλούμενος». Και προκειμένου να εκτελεί απερίσπαστος το έργο για το οποίο έχει ταχθεί, η πολιτεία οφείλει να τον περιβάλλει με ασφάλεια. Ο θεσμός της βουλευτικής ασυλίας αφορά την προστασία του κύρους του πολιτεύματος από καταχρηστικές μηνύσεις που θα οδηγούσαν για ασήμαντο λόγο βουλευτές στη φυλακή
Από αυτό το σημείο όμως μέχρι να τυγχάνει πλήρους ασυλίας, για οποιαδήποτε περίπτωση τυχόν εμπλακεί, και που άπτεται του ιδιωτικού βίου του, υπάρχει μεγάλη απόσταση.
Την περασμένη Πέμπτη το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποδοκίμασε την ελληνική Βουλή για την πρακτική που ακολουθεί στην άρση της βουλευτικής ασυλίας. Το Δικαστήριο έκρινε ότι η άρνηση της άρσης της ασυλίας βουλευτών για ενέργειες που δεν σχετίζονται ΑΜΕΣΑ με τα κοινοβουλευτικά τους καθήκοντα, παραβιάζει το δικαίωμα προσφυγής στη Δικαιοσύνη των πολιτών που στρέφονται εναντίον βουλευτών. Από το 1974 που θεσπίστηκε η βουλευτική ασυλία μέχρι σήμερα, έχουν υποβληθεί 831 αιτήματα για άρση ασυλίας και μόνο 17 έχουν γίνει δεκτά. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Η ορθή εφαρμογή του Συντάγματος επιβάλλει όταν οι διατάξεις του έρχονται σε σύγκρουση, να εφαρμόζεται η αρχή της αναλογικότητας. Το ανεύθυνο και ακαταδίωκτο των βουλευτών που προβλέπεται στα άρθρα 61 και 62 του Συντάγματος συνιστά στην ουσία ένα περιορισμό του ατομικού δικαιώματος για παροχή δικαστικής προστασίας, που επίσης προβλέπεται από το Σύνταγμα στο άρθρο 20. Σε περίπτωση λοιπόν που «ισάξιες» διατάξεις συγκρούονται, ο ερμηνευτής πρέπει να επιδιώκει τη διάσωση του περιεχομένου με σκοπό την ισόρροπη συνεφαρμογή τους.
Και εν πάση περιπτώσει δε νοείται σε μια δημοκρατική χώρα όπως η Ελλάδα, θεσμοί που «γεννήθηκαν» για να ενδυναμώσουν την κοινοβουλευτική δράση, να τρέπονται σε μηχανισμούς παράνομης προστασίας και να δρουν ως αλεξίσφαιρα.
Είναι καιρός σε μια εποχή που η χώρα μας δοκιμάζεται τόσο σκληρά, οι υπηρέτες του λαού, να δείξουν την ανωτερότητά τους, να ζητήσουν οι ίδιοι, να εφαρμόζεται σωστά η βουλευτική ασυλία που τους παρέχεται. Είναι σίγουρο ότι μια τέτοια κίνηση θα βρει σύμφωνο το 100% του ελληνικού λαού, θα αποκαταστήσει εν πολλοίς την πληγείσα αξιοπρέπεια των βουλευτών και θα αποτελέσει την αφορμή να ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση για θέματα, που άπτονται επίσης του κοινοβουλευτικού έργου.
Η Δημοκρατική Συμμαχία θα είναι δυναμικά παρούσα στην επόμενη Βουλή. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Μπορούμε λοιπόν κι εμείς να συμβάλλουμε προς την κατεύθυνση αυτή της ορθής εφαρμογής της βουλευτικής ασυλίας, κάτι εξάλλου που και η ίδια η Πρόεδρός μας, έχει προτείνει.
Αννα Σταματεράκη
Μέλος Κ.Ε. ΔΗ.ΣΥ.
