Το άρθρο αυτό είναι αφιερωμένο στον αγώνα για μια κοινωνία με λιγότερη βία
του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη
πολιτικού αναλυτή
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
Το άρθρο αυτό είναι αφιερωμένο στον αγώνα για μια κοινωνία με λιγότερη βία και περισσότερο σεβασμό στο γυναικείο φύλο.
Με τον όρο «βιασμός» νοείται η τέλεση σεξουαλικής επαφής ή ασελγών πράξεων χωρίς τη συναίνεση του θύματος, το οποίο συνήθως είναι γυναίκα. Το πρωταρχικό κίνητρο του βιαστή είναι ο εκμηδενισμός και η ακύρωση της γυναίκας-θύματος. Η διαδικασία αυτή καθίσταται ευκολότερη με την ενεργοποίηση κυρίαρχων στερεοτύπων, που σχετίζονται με το θύμα. Με την ενεργοποίηση των στερεοτύπων της εύκολης γυναίκας, ο βιαστής αποπροσωποποιεί το θύμα του και δικαιολογεί την πράξη του. Στην ουσία, ο βιαστής με την πράξη του προσπαθεί να καταστρέψει το θύμα. Η ισοπέδωση του θύματος γίνεται ικανή και αναγκαία συνθήκη ύπαρξής του.
Ο βιασμός σαν πράξη αποτυπώνει μια γενετήσια ψυχική ανωμαλία του δράστη. Ακυρώνει το συναίσθημα, κλείνει την πόρτα στον έρωτα, αρπάζει δια της βίας από το θύμα την ερωτική ικανοποίηση και εκτελεί εν ψυχρώ τον ερωτισμό για την υπόλοιπη ζωή του θύματος, το οποίο βιώνει την τραυματική αυτή εμπειρία. Τα σεξουαλικά εγκλήματα αφορούν τη χρήση απειλών, υποσχέσεων, παραπλανήσεων ή εξαναγκασμού, προκειμένου να διασφαλίσουν την απομόνωση αρχικά και τη συμμόρφωση σε δεύτερο χρόνο του θύματος, σε σεξουαλικές πράξεις με απώτερο στόχο τη σεξουαλική διέγερση του θύτη. Πιο συγκεκριμένα, ο βιασμός περιγράφεται ως το έγκλημα που διαπράττεται από έναν σκληρό και βίαιο άντρα, ο οποίος κινητοποιείται από την ανάγκη του για εξουσία, για εξαναγκασμό ή από θυμό, και ο οποίος επιλεγεί ένα θύμα, ασκεί βία πάνω του, πολλές φορές υπερβολική για να υπερνικήσει την αντίστασή του και να το ταπεινώσει.
Το έγκλημα του βιασμού διαφοροποιείται ως προς την ένταση της βίας που χρησιμοποιείται, ως προς το φύλο του θύματος, ως προς τον αριθμό των θυτών και ως προς τη σχέση θύματος-θύτη. Παρά το γεγονός ότι ο βιασμός θεωρείται ένα από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα, μια σειρά μύθων έχουν αναπτυχθεί και συντηρηθεί στο ευρύ κοινό δικαιολογώντας τη συγκεκριμένη πράξης βίας και ενοχοποιώντας παράλληλα το θύμα.
Οι μύθοι που σχετίζονται με τους θύτες, ουσιαστικά είτε δικαιολογούν τη συμπεριφορά τους ή περιορίζουν τους θύτες σε πολύ συγκεκριμένες ομάδες πληθυσμού. Ως προς τη φύση του βιασμού υποστηρίζεται ότι εφόσον δεν προκάλεσε κάποια βλάβη ή τραυματισμό δεν είναι βιασμός ή η φύση του άντρα είναι τέτοια που δικαιολογεί σεξουαλική βία. Οι διαστρεβλωμένες αυτές αντιλήψεις είναι αρκετά διαδεδομένες στο κοινωνικό σύνολο και μάλιστα επηρεάζουν άτομα με υπεύθυνες θέσεις στο δικαστικό σώμα.
Η συνδρομή των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας είναι απαραίτητη, καθώς τα ίδια τα μέσα συντηρούν τους μύθους, μέσα από τον τόπο που προβάλλονται στις ειδήσεις οι υποθέσεις βιασμών. Η Πολιτεία πρέπει να απαντήσει κάθετα σε αυτή την αρρώστια. Γιατί περί ψυχικής αρρώστιας πρόκειται. Πρέπει να κοπούν μαχαίρι οι διεστραμμένες ορέξεις των εγκληματιών αυτού του τύπου. Η ελληνική κοινωνία πρέπει να κλείσει οριστικά την πόρτα στις παραφιλολογίες περί των ανθρώπινων δικαιωμάτων, που υποτίθεται πως πρέπει να έχουν οι βιαστές ανηλίκων και όλοι όσοι κινούνται στον άθλιο και ψυχικά ανώμαλο αυτό κοινωνικό χώρο. Οι όποιες ευαισθησίες από πλευράς Πολιτείας πρέπει να επανεξεταστούν και να τεθούν στη βάση της προστασίας των αθώων και ανυποψίαστων πολιτών. Γιατί αν μια κοινωνία δεν μπορεί να προστατεύσει τον εαυτό της από τα άρρωστα και προβληματικά μέλη της, είναι καταδικασμένη στη διάβρωση και τον ηθικό ξεπεσμό που θα την οδηγήσει στην κοινωνική αποσύνθεση. Η Δικαιοσύνη έχει –και πρέπει να έχει- πάντα στα χέρια της τα μέσα διατήρησης της κοινωνικής ειρήνης.
