Σοκ στο πανελλήνιο προκάλεσε η δολοφονία 44χρονου

Του Νίκου Πολιουδάκη

Πτυχιούχος επικοινωνίας

& ΜΜΕ Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

Σοκ στο πανελλήνιο προκάλεσε η δολοφονία 44χρονου πολίτη στο κέντρο της Αθήνας την προηγούμενη Τρίτη από -μάλλον- αλλοδαπούς κακοποιούς. Αυτό που φτάνει στα όρια του πιο δραματικού σεναρίου ταινίας; Το ότι τον σκότωσαν για να του αρπάξουν την κάμερα με την οποία θα βιντεοσκοπούσε  τη γέννηση του δεύτερου παιδιού του, την ώρα που ετοιμαζόταν να μεταφέρει τη σύζυγό του στο μαιευτήριο.

Ένα παιδί, λίγο πριν έρθει στον κόσμο, έμεινε ορφανό και αναμφισβήτητα για αυτό δε φταίει μόνο η «κακιά στιγμή». Φταίνε η μικροεγκληματικότητα λόγω αθλίων συνθηκών ζωής και το εποφθαλμιών οργανωμένο έγκλημα, που αλωνίζουν στο ιστορικό κέντρο της πρωτεύουσας και η μορφή γκετοποίησης στην  οποία έχει περιέλθει εδώ και αρκετά χρόνια η περιοχή από λαθρομετανάστες, εγκληματίες «εισαγόμενους» και εντόπιους.

Και πριν από όλα ποιος ευθύνεται; Το κράτος, που από τη δεκαετία του ’90 με την είσοδο μεταναστών και λαθρομεταναστών, έχει επιτρέψει η χώρα μας να θυμίζει ξέφραγο αμπέλι και η υποδοχή, η ένταξη ή η αναγκαστική απέλαση των ανθρώπων αυτών από την κρατική μηχανή επί της ουσίας να είναι ανύπαρκτες ή περιστασιακού χαρακτήρα. Η εισαγωγή μαζικού μεταναστευτικού κοινού είναι κάτι πολύ επικίνδυνο και απαγορευτικό όταν δεν υπάρχουν οι στοιχειώδεις υποδομές και προϋποθέσεις από τη χώρα υποδοχής.

Το κράτος φέρει την πρώτη ευθύνη, που έχει επιτρέψει την κατάσταση αυτή και μάλιστα, επί της ουσίας, κάτω από τη μύτη του, με την αστυνόμευση να περιορίζεται έξω και κοντά από πολιτικά γραφεία, σε υπουργεία και σε καταστολές διαδηλώσεων. Δεν ισχύει το ισοπεδωτικό, το ότι η αστυνομία δεν κάνει ποτέ καλά τη δουλειά της. Απλώς δε βρίσκεται παντού, επειδή δεν είναι σίγουρα εφικτό και επειδή δεν έχει τις εντολές να βρίσκεται παντού. Ωστόσο, σε μια τόσο ευαίσθητη περιοχή όπως το ξενοκρατούμενο κέντρο η αστυνόμευση θα έπρεπε να είναι έντονη, είτε με την συνεχή παρουσία πεζοπόρων αστυνομικών οργάνων είτε με συνεχείς περιπολίες. Πράγματα δηλαδή αυτονόητα ή τουλάχιστον ευκόλως εννοούμενα.

Ευθύνη φέρουν και τα ΜΜΕ. Η Αμερική μπορεί και να «ανακαλύφθηκε» για εκατομμυριοστή φορά από το σινάφι μας, με αφορμή το στυγερό έγκλημα, αλλά και την αντίδραση των κλασικών ακροδεξιών ομάδων, που έσπευσαν αμέσως να πάρουν το νόμο στα χέρια τους στην περιοχή, χτυπώντας αδιακρίτως αλλοδαπούς. Οι κλεψιές και η ανασφάλεια είναι συνυφασμένες με την καθημερινότητα των κατοίκων του κέντρου αλλά και των διερχόμενων πολιτών που δραστηριοποιούνται εκεί. Έπρεπε όμως να θυσιαστεί ένας συμπολίτης μας για να επανέλθει το θέμα στην επικαιρότητα, μετά πάντα από την εκλογολογία και τα θέματα της οικονομικής κρίσης.

Το ζήτημα δεν είναι τοπικό, αλλά εθνικό. Πρώτον, διότι το κέντρο της  πρωτεύουσας της χώρας έχει καταστεί έρμαιο εγκληματικών δράσεων -από όπου κι αν προέρχονται- και δεύτερον, διότι δεν είναι απίθανο και σε άλλες περιοχές της χώρας να υπάρξουν να υπάρξουν αντίστοιχα φαινόμενα, αποτελέσματα της εξαθλίωσης της εποχής ή περιπτώσεις συνεπαγόμενης αυτοδικίας, προϊόντα δικαιολογημένης ή μη ξενοφοβίας.

Επίσης, το ασύδοτο κράτος οφείλει να αγκαλιάσει το ορφανό νεογνό του αδικοχαμένου συμπολίτη. Αφού δεν πρόλαβε την τραγική εξέλιξη, ας πράξει τουλάχιστον τώρα τα δέοντα και να διορθώσει τις καταστάσεις, ώστε να μην επαναληφθούν παρόμοια γεγονότα -πόσες φορές το έχουμε ακούσει αυτό τελευταία;