Η πρώτη εβδομάδα του Μάη
Του Νίκου Πολιουδάκη
Πτυχιούχου Επικοινωνίας & ΜΜΕ
Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Η πρώτη εβδομάδα του Μάη ξεκίνησε με το χαρμόσυνο, για τον αμερικανικό λαό, μήνυμα του θανάτου του Νο1 καταζητούμενου ανθρώπου στον πλανήτη, του Μπιν Λάντεν, από Αμερικανούς καταδρομείς. Η Αλ Κάιντα φαίνεται να έχασε τον ηγέτη/σύμβολο της, ωστόσο οι αμερικανικές αρχές δεν εφησυχάζουν. Αντιθέτως, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για πιθανά αντίποινα, προερχόμενα από την τρομοκρατία του Ισλάμ.
Τα ενδεχόμενα αντίποινα είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι θα φέρουν αντίποινα από τις ΗΠΑ, πάντα στα πλαίσια της διασφάλισης(;) της παγκόσμιας τάξης. Κι όλα αυτά σε μια περίοδο, που ο πόλεμος στη Λιβύη συνεχίζεται και η κατάσταση στη Συρία θυμίζει ηφαίστειο που έχει σχεδόν σκάσει, αλλά η φράση «εμφύλιος πόλεμος» δεν έχει ακόμη επισήμως ακουστεί. Αν και σε καθημερινή βάση, οι δυνάμεις καταστολής αφήνουν πίσω τους νεκρούς διαδηλωτές.
Τον Απρίλιο το ελληνικό τραγούδι αποχαιρέτησε το Μανόλη Ρασούλη και το Νίκο Παπάζογλου. Σειρά να πενθήσει, το μήνα που μόλις ξεκίνησε, είχε η εγχώρια έβδομη τέχνη. Την προηγούμενη Τρίτη 3 Μαΐου, ημερομηνία η οποία είναι χαρακτηρισμένη ως Παγκόσμια Ημέρα Γέλιου, έφυγε από τη ζωή ο πιο τρεχαλατζής κωμικός του ελληνικού κινηματογράφου, ο Θανάσης Βέγγος. «Καλοί μου άνθρωποι», για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πως πολλά πράγματα στη ζωή, αλλά και στον θάνατο, δεν μπορούν να είναι τυχαία. Το πρώτο του, νοερό, μνημόσυνο έλαβε χώρα πριν το ύστατο χαίρε.
Τον γνωρίσαμε ως κωμικό ηθοποιό αν και ξεκίνησε από άλλου είδους ταινίες. Αν και το γέλιο το προσέφερε απλόχερα μέσα από τις ταινίες του στον ελληνικό λαό, ο ίδιος δεν υπήρξε ένα μικρό παιδί χαρά γεμάτο, αν και αιώνια μικρός. Ήταν ένας άνθρωπος «με τα δικά του προβλήματα», όπως έχει πει η σύζυγός του και ένας άνθρωπος «αθώος», όπως τον χαρακτηρίζει ο προσωπικός του φίλος και πρώτος του συνεργάτης, ο σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος. Ο άνθρωπος «Θ. Βέγγος» μπορεί να μην υπάρχει πια. Όμως, το σύμβολο «Θ. Βέγγος» δε θα χαθεί ποτέ όσο υπάρχουν οι ταινίες του, όσο οι παλαιότεροι δεν τον ξεχνούν κι όσο οι νεότεροι μαθαίνουν ή επιδιώκουν να μάθουν για αυτόν.
Πέμπτη 5 Μαΐου. Ένας χρόνος πέρασε από την ημέρα που τρεις άνθρωποι, εργαζόμενοι στη Μarfin της Σταδίου, έχασαν άδικα τη ζωή τους, από ασφυξία μέσα στους καπνούς του φλεγόμενου από μολότοφ κτιρίου. Τρεις άνθρωποι πλήρωσαν την οργή για την αρχή της μνημονιακής πολιτικής, τις επιπτώσεις της τυφλής βίας, τα αποτελέσματα του φασίστα που κρύβει ο καθένας μέσα του όταν δεν υπολογίζει ότι μπορεί να βλάψει το συνάνθρωπο που απλώς δουλεύει, έστω και στην τράπεζα εν προκειμένω, που αποτελεί κομμάτι του «συστήματος».
Δυστυχώς, τα εξιλαστήρια αυτά θύματα θα τα θυμόμαστε κάθε 5η Μαΐου, καθώς ούτε καν τα ονόματά τους δε μας έχουν εντυπωθεί, η τηλεόραση -το παντέρμο αυτό παντοδύναμο μέσο- αυτές τις μέρες μόνο τους ξαναθυμήθηκε και επειδή σαν λαός δυστυχώς ξεχνάμε εύκολα, ειδικά όταν κάτι δε μας αφορά άμεσα. Ας ελπίσουμε να μην ξεχαστούν τουλάχιστον ο Βέγγος κι ο κάθε «Βέγγος». Γιατί «η Ελλάδα χωρίς τον πολιτισμό της», όπως έχει πει η Μελίνα Μερκούρη «είναι τίποτα» και τα αμελητέα κομμάτια του δεν πρέπει να λησμονούνται.
