Επιστρέφοντας από τις διακοπές του Πάσχα, στο φοιτητικό μου σπίτι
Γλακουσάκη Μαρία
Επιστρέφοντας από τις διακοπές του Πάσχα, στο φοιτητικό μου σπίτι, κάνοντας τον απολογισμό των ημερών που πέρασαν, ένα πράγμα υπάρχει έντονα μέσα μου : Η εποχιακή αγάπη . « Αγαπάτε αλλήλους» έλεγε ο Χριστός. Έλεγε πουθενά να τους θυμόμαστε μόνο Χριστούγεννα, Πάσχα και 15 Αύγουστο; Δεν μιλάω μόνο για τους συνανθρώπους μας εκείνους που πραγματικά μας έχουν ανάγκη, αλλά και για ανθρώπους που αποκαλούμε οικογένεια μας, φίλους μας, που τον υπόλοιπο χρόνο μπορεί να μην μιλιόμαστε, αλλά επειδή είναι μέρες αγάπης, πρέπει να γεμίσουμε αυτές τις μέρες με μία αγάπη δήθεν για να γεμίσουμε τα μάτια του κόσμου θέαμα!
Σκεφτόμαστε τους άπορους μονάχα τις γιορτές, τους δυστυχισμένους γείτονες που δεν έχουν να φάνε, τα παιδάκια στους δρόμους που δεν έχουν παπούτσια να βάλουν , τις διακηρύξεις του θεού μονάχα όταν τα τραπέζια μας και οι τσέπες μας είναι γεμάτες, όταν τα φώτα της συμπόνιας είναι τόσο αστραφτερά και αναγκαστικά όλοι θα μας προσέξουν. Που είναι όλοι αυτοί τον υπόλοιπο χρόνο; Τους σκέφτεται κανείς μας; Πώς ζούνε ; Ζούνε; Αδιαφορία, ανάγκη να κοιτάξουμε μόνο τον εαυτό μας, να κοιτάμε τα παιδάκια στον δρόμο γυμνά και να μην πάμε να τους δώσουμε τα ρούχα μας, αυτά που είναι ξεχασμένα από καιρό και τα τρώει ο σκόρος! Η υποτιθέμενη χριστιανική αγάπη λειτούργει ανά σεζόν! Όπως και όλα τα καλά καλοκαιρινά club.
Αλλά, ας μην επεκταθώ πολύ, σε εκείνους που κάποιοι μπορεί να μου πουν ότι είναι ξένοι και γιατί να ασχοληθούμε μαζί τους πέρα από τις στιγμές που προστάζει το «πρωτόκολλο». Ας έρθουμε όλοι στους ανθρώπους που υποτίθεται είναι φίλοι μας, υποτίθεται οικογένεια μας που τους θυμόμαστε μονάχα όταν πρόκειται για ατελείωτο φαγοπότι, καλοπέραση και δήθεν ευτυχία. Πού είναι όλοι αυτοί, που γεμίζουν τα γιορτινά μας τραπέζια, όταν πραγματικά χρειαζόμαστε την αγάπη τους την βοήθεια τους; Τι είναι αυτό που μας αλλάζει τις γιορτές; Το πνεύμα των γιορτών ή το τσάμπα φαί που θα προσφέρουμε ή θα μας προσφέρουν; Γεμίζουμε τα τραπέζια μας και όχι τις καρδιές μας, με ανθρώπους που απλά και μόνο πρέπει να τους έχουμε εκεί, για να μην μας κακοχαρακτηρίσει η κοινωνία, η γειτονιά! Υλική απληστία!
Μέρες γιορτής, μέρες αγάπης, άκουγα να μου λένε όταν ήμουν μικρή, μα το μόνο που βλέπω είναι μια προσποιητή συμπεριφορά για να είμαστε εντάξει. Εντάξει όμως απέναντι σε ποιον; Αντί να έχουμε ειλικρινή, αληθινή, απέραντη αγάπη έστω αυτές τις μέρες, εμείς συνεχίζουμε να τις γεμίζουμε με το ψέμα όλων των υπόλοιπων ημερών. Μάλλον έχουμε ξεχάσει πως είναι να μοιραζόμαστε αληθινά συναισθήματα, χωρίς ανταλλάγματα, να νοιαζόμαστε για τον άλλον full season ! και όχι όποτε μας προστάζει η εκκλησία. Δεν έγινε ο κόσμος από μόνος του δήθεν, εμείς το κάναμε. Γιατί ο κόσμος είμαστε εμείς. Ας κάνουμε σωστότερες επιλογές. Ας δώσουμε αγάπη χωρίς να περιμένουμε να πάρουμε. Ξεχάσαμε να αγαπάμε γι' αυτόν γίναμε ψεύτικοι άνθρωποι. Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά για να βρούμε την αλήθεια. Κρύβεται μέσα μας!
Χρόνια σας Πολλά! Χριστός Ανέστη!
