Και ξαφνικά, εκεί που ο λαός
Του Κώστα Π. Μανιά
Και ξαφνικά, εκεί που ο λαός είχε πιστέψει πως κυβερνιόταν από μια παρέα ανεπάγγελτων ελέω Θεού. Τη στιγμή που η ατιμωρησία των κλεφτών του δημόσιου πλούτου καλά κρατεί με την πολιτική βούληση όλων των πολιτικών. Τη στιγμή που η δικαιοσύνη στη συνείδηση του λαού διάγει και φέρεται κατά το δοκούν, κάτω από τις προσταγές και την καθοδήγηση της εκτελεστικής εξουσίας και του πολιτικού κόσμου γενικότερα. Τη στιγμή που τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν χωριστεί σε φατρίες, ενεργώντας η κάθε φατρία ανάλογα με τα δικά της συμφέροντα. Τη στιγμή που οι πνευματικοί ταγοί του τόπου έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους για τα όσα συμβαίνουν γύρω μας, περιμένοντας τις εισαγωγικές εξετάσεις των παιδιών μας, όπως κάθε χρόνο, για να ξεσηκωθούν σε απεργίες, όχι για θεσμικά μα για οικονομικά αιτήματα. Τη στιγμή που οι απατεώνες στη χώρα μας ανθούν και λουλουδίζουν. Τη στιγμή που ο αλητήριος συνδικαλισμός στα ρετιρέ των εργαζομένων, ΔΕΚΟ, αγωνίζεται πρόστυχα, να διατηρήσει προνόμια, καρπούς εκβιασμών του παρελθόντος, όταν οι πολλοί, οι μη προνομιούχοι εργαζόμενοι, στενάζουν κάτω από το φάσμα της ανεργίας. Τη στιγμή που ο λαουτζίκος αποχαυνωμένος στην τηλεόραση παρακολουθεί τις κυράτσες να του μαγειρεύουν αρνάκι γεμιστό με κουκουνάρι, ενώ οι κυβερνήτες του μπουκιά, μπουκιά του αφαιρούν το ξεροκόμματο από το στόμα… νάσου και σκάει η μεγάλη έκπληξη. Μια μικρή ομάδα από διακεκριμένους επιστήμονες, άνθρωποι των τεχνών και των γραμμάτων, συνταγματολόγοι, κοινωνιολόγοι και άλλοι, βγαίνουν και καταγγέλλουν δημόσια τους κυβερνώντες παράνομους και τις πράξεις τους πραξικοπηματικές. Αργήσατε κύριοι, πολύ αργήσατε. Δεν πειράζει όμως, ο λαός μας λέει, κάλιο αργά παρά ποτέ.
Η φωνή σας, έστω και αργά, αποτελεί βάλσαμο στις οικονομικές πληγές που καθημερινά απερίσκεπτα και με περίσσιο σαδισμό του ανοίγουν. Βέβαια ο λαός θα περιμένει να ξεσηκωθεί μπροστάρης για ένα πανεθνικό ειρηνικό ξεσηκωμό, ενάντια στους μαθητευόμενους μάγους, που βάλθηκαν σώνει και καλά να μας σώσουν μαθητευόμενοι στην καμπούρα μας, ενώ όλος ο κόσμος βοά πως ο δρόμος που ακολουθούν οδεύει προς τον όλεθρο. Βέβαια θα πρέπει να ομολογήσουμε πως ο πρωθυπουργός αγωνίζεται φιλότιμα για να μας βγάλει από τα αδιέξοδα, που και η παρέα του βοήθησαν για να μπούμε. Όμως ο τρόπος που διάλεξε να μας βγάλει προσθέτει κι άλλα αδιέξοδα. Βαθαίνει ακόμη περισσότερο τα υπάρχοντα. Είναι δοσμένος ο δρόμος που ακολουθεί. Δοσμένος από δυνάμεις που δεν θέλουν να μας πεθάνουν στον ίδιο βαθμό που δεν θέλουν και να μας βγάλουν από την εντατική. Μας θέλουν μόνιμα διασωληνωμένους, γιατί αυτό υπαγορεύουν τα δικά τους συμφέροντα. Ο κ. Παπανδρέου ακολουθεί την πεπατημένη οδό, που ακολούθησαν πριν από εμάς άλλοι λαοί και καταστράφηκαν.
Για τους παραπάνω και για πολλούς άλλους λόγους, επιβάλλεται να φύγουν. Να φύγουν το ταχύτερο όλοι οι παλιοί πολιτικάντηδες και στη θέση τους να έρθουν άφθαρτοι, αμόλυντοι, έξω από τις πολιτικές παρέες και φατρίες, που θα βγάλουν τη χώρα σε μια άλλη τροχιά. Που θα διαπραγματευτούν το χρέος μας σε μια καινούρια βάση, απαλλαγμένο από τις αμαρτίες του παρελθόντος. Που θα εντάξουν τις σχέσεις μας με άλλους λαούς, με βάση τα καινούρια δεδομένα και με γνώμονα το εθνικό μας συμφέρον. Απαλλαγμένη η χώρα από τις αγκυλώσεις του παρελθόντος, κάτι που οι διαπλεκόμενοι πολιτικάντηδες δεν θέλουν και δεν μπορούν να κάνουν.
