Η «νύστα» που επικαλέσθηκα
Του Γιάννη Ε. Μιχελακάκη
Η «νύστα» που επικαλέσθηκα στο προηγούμενο άρθρο μου, (με τίτλο: «Ψεύδος, Μύθος, Αληθοφάνεια & Αλήθεια»), κόντεψε να καταλήξει σε «λήθαργο», εξαιτίας και της τετραήμερης απουσίας της τηλεοπτικής (και όχι μόνον) ενημέρωσης. Το «τετραήμερο της Νιρβάνας» επεκτάθηκε για μένα σε οκταήμερο, καθώς είχα μεταβεί στον απομονωμένο τόπο μου, για προσωπικές υποχρεώσεις. Έλα, όμως, που όλα τα καλά τελειώνουν γρήγορα…
Είχαν προηγηθεί, βεβαίως, τα τραγικά γεγονότα της Φουκουσίμα, οι σκοτωμοί
της Λιβύης, οι λοιπές εξεγέρσεις των Ισλαμικών Χωρών, οι δικές μας απειλές περί επιδείνωσης της κρίσης, χωρίς να παραβλέπω και το απρόσμενο (όσο και τραγικό) τέλος του Μανώλη Ρασούλη, το οποίον μου προκάλεσε πλήθος προβληματισμών και ψυχο-φθόρων υπαρξιακών ερωτημάτων. Ο τίτλος που θα έδινα εγώ στο δικό του κατευόδιο είναι «Ο Μοναχικός Επαναστάτης» ή «Ο Άδολος Ονειροπόλος» και θα του αφιέρωνα μια σοφή μαντινάδα, που έχω επιλέξει και για τον ίδιο τον εαυτό μου: «Πουλιά ήταν και πετάξανε
σύννεφα και χαθήκαν, ε τα παντέρμα όνειρα και γιά(η)ντα δεν μου βγήκαν»
Η μοίρα πάντως το έχει, να επιστρέφουμε μονίμως στη ζοφερή μας πραγματικότητα. Επέστρεψα λοιπόν κι εγώ …στις χαοτικές δημοσιογραφικές αναλύσεις, στις …αυτοεκπληρούμενες προφητείες, στα σενάρια τρόμου (εθνικά και διεθνή) και στις επικρεμάμενες (πραγματικές αυτές!) καταστροφές, που ο ίδιος ο άνθρωπος έχει απερίσκεπτα προετοιμάσει για τον εαυτό του (π.χ. πυρηνική ενέργεια).
Μέσα σ’ όλα αυτά, παρέλαβα μέσω του διαδικτύου και τα δέκα γελοιωδέστερα επιδόματα της ελληνικής μισθολογικής αναίδειας! Διαβάστε τα:
Επίδομα προθέρμανσης αυτοκινήτου (ΟΤΕ)
Επίδομα πλυσίματος χεριών (ΟΣΕ)
Επίδομα προπέλας (Λιμενικό)
Επίδομα κεραίας (ΗΣΑΠ)
Επίδομα μεταφοράς φακέλου (Δημόσιο)
Επίδομα παραλαβής-παράδοσης λεωφορείων
Επίδομα έγκαιρης προσέλευσης (ΕΘΕΛ)
Επίδομα αποτελεσματικότερης διεκπεραίωσης
υποθέσεων (Υπουργείο Δικαιοσύνης)
Επίδομα Φαξ (ΔΕΗ)
Ετήσιο επίδομα χρήσης του κυλικείου, παρότι η χρήσης των εστιατορίων των εγκαταστάσεων είναι δωρεάν. (Όμιλος Ελληνικών Πετρελαίων)
Δεν θα χρειαζόταν κανένα απολύτως άλλο επιχείρημα για τους επικριτές και δανειστές μας, για να τεκμηριώσουν την εμμονή τους στην επιβολή νέων σκληρότερων οικονομικών μέτρων στην πολιτικά και οικονομικά παραπαίουσα χώρα μας.
Χωρίς να παίρνω πίσω κανένα από τα επιχειρήματα που κατά καιρούς έχω καταθέσει στα άρθρα μου (άλλωστε οι όποιοι επικριτές μου εστιάζουν τα σχόλια τους στο είδος των πολιτικών μου πεποιθήσεων και όχι στην ουσία των άρθρων), κρίνω ότι τα μοναδικά σφάλματα στην εξαγγελθείσα και ασκούμενη δημοσιονομική πολιτική έχουν να κάνουν κυρίαρχα με το χρόνο, που απαιτείται για την υλοποίηση των μέτρων.
Σε δυο εκτενή άρθρα μου, με τίτλο «Σκέψη, Χρόνος και Προβλήματα», δημοσιευμένα προ εικοσαετίας περίπου, είχα υποστηρίξει δύο «αξιώματα», τα οποία χαρακτήρισα ως καθοριστικά για την επιτυχή έκβαση κάθε αναπτυξιακού (και όχι μόνον) εγχειρήματος.
Πρώτον: ότι ο φαύλος κύκλος των προβλημάτων διασπάται μόνον εφόσον συνεκτιμηθεί ο χρόνος ως Τρίτη Διάσταση, οπότε ο (φαύλος) κύκλος μετατρέπεται σε αναδυόμενο κύλινδρο, και
Δεύτερον: ότι όσος χρόνος αναλώνεται μέσα σε μια λανθασμένη επιλογή, άλλος τόσους χρειάζεται (ceteris paribus) για να εξέλθουμε από αυτήν και
να επανέλθουμε στο αρχικό χρονικό σημείο εκκίνησης.
Μεταξύ των δύο παραπάνω «αξιωμάτων» θα πρέπει να αναζητηθούν οι λόγοι για τους οποίους οι αρχικές αισιόδοξες εκτιμήσεις της κυβέρνησης για ταχεία έξοδο από την κρίση, δεν φαίνεται να ευοδώνονται. Μπορώ να υποθέσω, στηριζόμενος και στην πάγια τις τελευταίες δεκαετίες κυβερνητική πρακτική, ότι το σενάριο που επιλέχθηκε για την αντιμετώπιση της (πράγματι) κρίσιμης κατάστασης, ήταν το ακόλουθο: λαμβάνουμε όλα τα σκληρά μέτρα την πρώτη διετία και -καθώς εν τω μεταξύ θα αρχίσει η ανάπτυξη να ανακάμπτει- τα
δύο επόμενα χρόνια θα είναι (προεκλογική) περίοδος ανακούφισης και ελάφρυνσης. Με δεδομένο μάλιστα ότι οι δομικές αδυναμίες της ελληνικής
οικονομίας είναι τεράστιες (φορολογικές, υγειονομικές, εκπαιδευτικές, λειτουργικές, κ.λπ.), μια μικρή έστω απόδοση των μέτρων, (της τάξης, ας
πούμε, του 15 έως 20%), θα ήταν ικανή να αποφέρει σημαντικούς πόρους για την αντιμετώπιση των ελλειμμάτων και του χρέους. Με την παραοικονομία, ας πούμε, να είναι της τάξης του 50% και πάνω, ένας μικρός περιορισμός της θα απέφερε τεράστια ποσά για την ενίσχυση του κρατικού
προϋπολογισμού.
Έλα, όμως! Έλα όμως! Τα αξιώματα που προανέφερα δεν συνηγορούν επ’ ουδενί σε κάτι τέτοιο.
Ο απαιτούμενος χρόνος εξόδου από τις μακρόχρονες λανθασμένες επιλογές του παρελθόντος είναι εξίσου μακρύς. Και οι συγκρούσεις αναπόφευκτες. Ένας κακομαθημένος φοροφυγάς δύσκολα, πολύ δύσκολα, συμμορφώνεται και ακόμη δυσκολότερα συνεισφέρει τους πόρους που καταχράστηκε στο παρελθόν. Ένας κακομαθημένος καταπατητής, δύσκολα, πολύ δύσκολα,
πείθεται να «εξαγοράσει-νομιμοποιήσει» τους καρπούς των παρανομιών του.
Ακόμη δυσκολότερη είναι η καλλιέργεια εθνικής συνείδησης, ιδιαίτερα όταν κάποιες συντεχνίες ή μικρότερες πολιτικές παρατάξεις αντλούν τη δύναμή τους αποκλειστικά από την υποστήριξη κάθε «δήθεν αδικημένου» ή κάθε αντιτιθεμένου στις κυβερνητικές νομοθετικές ρυθμίσεις.
Έχω κάθε λόγο να επικαλούμαι τις λανθασμένες χρονικές εκτιμήσεις της παρούσας Κυβέρνησης, καθώς -εξ’ όσων γνωρίζω- ήμουν ο πρώτος (λίγες
μάλιστα ημέρες μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου) που, με αφορμή την επιλογή των Γενικών Γραμματέων, είχα επισημάνει την ανάγκη να μη χαθεί ούτε ένα λεπτό από την έναρξη της υλοποίησης του κυβερνητικού έργου. Δυστυχώς, όμως, δεν εισακούσθηκα.
Τα ίδια λάθη φαίνεται να κάνει και η Αξιωματική Αντιπολίτευση, όταν ισχυρίζεται ότι ένας χρόνος θα ήταν αρκετός να δώσει τις αναγκαίες λύσεις.
Και, για τους ίδιους λόγους, είναι καταστροφικές οι αντιδράσεις των μικρότερων παρατάξεων, οι οποίες -συνεχίζοντας τον ανέξοδο λαϊκισμό του
παρελθόντος- όχι απλά δεν συμβάλλουν στην αντιμετώπιση των προβλημάτων, αλλά επιδιώκουν την διαιώνιση της σάπιας κατάστασης του
παρελθόντος.
