Αγαπημένοι φίλοι γεια σας.

Της Κατερίνας Βοτζάκη

Αγαπημένοι φίλοι γεια σας.

Ήρθε και φέτο το Πάσχα και πρέπει να το γιορτάσουμε όπως κάθε χρόνο.Αυτή την εβδομάδα (Μεγαλοβδομάδα) έχουμε πολλές δουλειές να κάνουμε

και μέσα σε αυτές είναι τα πασχαλινά κουλουράκια,τσουρέκια,κόκκινα αυγά, καλιτσούνια, ανάλογα με τα έθιμα του τόπου καταγωγής μας,να βρούμε κάρβουνα και αρνάκι.

Εύχομαι να περάσουμε όλοι καλά, να χαρούμε μαζί με τα αγαπημένα μας πρόσωπα, να πιούμε να φάμε το ροδοψημένο αρνάκι και να αφήσουμε πίσω λίγο τα προβλήματα μας.

Όπως και τα Χριστούγεννα υπάρχουν και κάλαντα του Πάσχα και σήμερα θα αναφερθούμε σε δύο τραγούδια που λέγονται σε πολλά μέρη της Ελλάδας, στο μοιρολόι της

Παναγίας και στα κάλαντα του Λαζάρου.Να είστε καλά όλοι και σας εύχομαι καλό Πάσχα!

Το μοιρολόι της Παναγίας

Σήμερον στρατί στρατί,στρατί το μονοπάτι.

Το μονοπάτι τσ' έβγαλε μεσ' στου ληστή την πόρτα.

Τηρά δεξιά, τηρά ζερβά,κανέναν δεν γνωρίζει.

Τηρά και δε μαύρος ουρανός,σήμερον μαύρη μέρα,

σήμερον εσταυρώσανε,τον πάντων βασιλέα.

Σήμερον όλοι θλίβονται και τα βουνά λυπούνται.

Σήμερον έβαλαν βουλήν οι άνομοι Εβραίοι,

οι άνομοι και τα σκυλιά οι τρισκαταραμένοι.

Σαν κλέφτη τον επιάσανε,και σαν φονιά τον πάνε

και στου Πιλάτου τις αυλές,εκεί τον τυραγνάνε.

Κι' η Παναγιά η δέσποινα,κ' οι άλλες οι γυναίκες

έπιασαν το ξιώτερα,βλέπει τον Άγιο Γιάννη.

Άγιε μου Γιάννη Πρόδρομε,και βαπτιστή του γιου μου

μην είδες τον γιόκα μου,και σένα δάσκαλό σου;

Δεν έχω γλώσσα να σου πω,γλώσσα να σου μιλήσω,

δεν έχω χεροπάλαμο,,για να σού τονε δείξω.

Βλέπεις εκείνον τον γυμνό,τον παραπονεμένο,

οπού φορεί πουκάμισο,στο αίμα βουτημένο;

Οπούναι τα ματάκια του,ραμμένα με μετάξι,

κι οπού φορεί στην κεφαλή,αγκάθινο στεφάνι;

Εκείνος είναι ο γυιόκας σου,και μένα δάσκαλός μου.

Τα κάλαντα του Λαζάρου

Σήμερον έρχεται ο Χριστός Ο επουράνιος Θεός

Εν τη πόλει Βηθανία,Μάρθα κλαίει και Μαρία

Λάζαρον τον αδερφό της,Τον γλυκύ καρδιακό της.

Τρεις ημέρες τον θρηνούσαν ,Και τον μοιρολογούσαν.

Την ημέρα την τετάρτην ,Κίνησε ο Χριστός για να' ρθει.

Και βγήκε κι η Μαρία έξω Από τη Βηθανία.

Σκύβει εμπρός γονατιστή και τους ,Πόδες του φιλεί.

Αν εδώ ήσουν Χριστέ μου,δεν θα πέθαινε ο αδερφός μου.

Μα κι εγώ τώρα πιστεύω Και καλότατα εξεύρω.

Ότι δύνασαι αν θέλεις Και νεκρούς να ανασταίνεις.

Λέγε, πίστευε, Μαρία,άγωμεν εις τα μνημεία.

Τότε κι ο Χριστός δακρύζει,Και τον Άδη φοβερίζει.

Άδη, Τάρταρε και Χάρε,Λάζαρε να μη σε πάρει.

Δεύρο έξω Λάζαρε μου,,Φίλε και αγαπητέ μου

Παρευθύς από τον Άδη.