Πολλές φορές από ετούτη τη θέση
Του Κώστα Π. Μανιά
Πολλές φορές από ετούτη τη θέση που μου κάνει την τιμή να μου παραχωρεί η εφημερίδα, έκανα τη σκέψη απευθυνόμενος στον κόσμο που με διαβάζει -αν με διαβάζει και κανένας- να πω πως από την άνεση που μας προσφέρει ο καναπές το μόνο που επιτυγχάνομαι είναι να μετρούμε τις οικονομικές πληγές που μας ανοίγουν καθημερινά οι ηγεμόνες του Δ.Ν.Τ. και οι τοποτηρητές τους.
Θέλω να πω πως μονάχα με το μέτρημα των πληγών και την αγανάκτηση θα βλέπουμε τις πληγές ολοένα να αυξάνονται και να βαθαίνουν, χωρίς ο εχθρός να νοιάζεται ποτέ για τις αιμορραγίες που μας προκαλεί και δίχως να χορταίνει με το αίμα που καθημερινά μας ρουφά. Αντίθετα μάλιστα με την αδράνεια που μας διακρίνει αναπτύσσει καθημερινά μια βουλιμιά και το πώς θα μας καταντήσει το βλέπουμε από τις χώρες που πάτησαν τη βρομερή τους μπότα.
Πολλές φορές λοιπόν θα ήθελα, απευθυνόμενος στον κόσμο, να πω πως με τους «κερατάδες» που μπλέξαμε, αν δεν ξεσηκωθούμε όλοι μαζί, όχι με γιαούρτια, αλλά με σούβλες να τους πετάξουμε στη θάλασσα, δεν πρόκειται να απαλλαχτούμε από δαύτους. Όμως δεν το αποτολμούσα, και δεν το αποτολμώ για δύο βασικούς λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι πως σε μία δημοκρατία -όσο «πουτάνα» κι αν μας την έχουν κάνει- δεν επιτρέπονται τέτοιες σκέψεις. Να γιατί σήμερα θα προτιμούσα έναν συνταγματάρχη να με κυβερνά, όχι γιατί ξαφνικά τρελάθηκα, ούτε έγινα θιασώτης αυταρχικών καθεστώτων, αλλά γιατί έτσι θα νομιμοποιόμουν να μπω στην παρανομία, αντιδρώντας στα ληστρικά μέτρα που παίρνουν καθημερινά σε βάρος μου.
Αυτός είναι ο πρώτος λόγος που δεν το αποτόλμησα. Ο δεύτερος είναι, πως δεν τόχουν οι αφιλότιμοι σε τίποτα να με τυλίξουν σε μια κόλα χαρτί για προσπάθεια σύστασης συμμορίας και άντε καθάριζε, αφού και το μαχαίρι και το πεπόνι είναι στα χέρια τους.
Στις ημέρες αυτές είδα στον ΑΝΤ1 το Μεγάλο Μίκη Θεοδωράκη και μεταξύ άλλων να καλεί το λαό σε ένα πανεθνικό ειρηνικό ξεσηκωμό, ενάντια στα μέτρα και στους ανθρώπους που μας τα επιβάλλουν. Η θέση αυτή του Μεγάλου Θεοδωράκη, με εκφράζει απόλυτα και θα αποτελούσε λιποψυχία από μέρους μου, αν το έκανα γαργάρα ενώ με εκφράζει. Συντάσσομαι λοιπόν με τις απόψεις του Μεγάλου Άντρα, γνωρίζοντας μάλιστα πως πίσω από τα λόγια του, υπάρχει μια κίνηση, που την αποτελούν διαπρεπή προσωπικότητες.
Ο Θεοδωράκης και η κίνηση, προτείνουν μια κυβέρνηση προσωπικοτήτων που θα μας βγάλει από τα αδιέξοδα που μας βάλανε οι φαύλοι πολιτικοί. Η ταπεινότητά μου το πάει ακόμη παραπέρα. Προσωπικότητες επαγγελματίες που δεν έχουν περάσει ποτέ το κατώφλι της Βουλής, ούτε για τα θεωρία. Άνθρωποι που να έχουν διακριθεί για το ήθος τους, και για τη διάκρισή τους, στο χώρο της δουλειάς τους, απαλλαγμένοι από τις διαπλοκές των πολιτικάντηδων και τον παχυδερμισμό τους. Αφού θα βάλουν τη χώρα σε μια ανοδική πορεία να γίνου εκλογές μονάχα με καινούρια κόμματα, που στις τάξεις τους δεν θα υπάρχει κανένας από τους σημερινούς πολιτικούς, με το φόβο να μη μολύνουν και το καινούριο πολιτικό ξεκίνημα.
Αυτό θα αποτελέσει και μια αφορμή να απαλλαχτούμε και από την οικογενειοκρατία που πάρα πολλές δεκαετίες αποτέλεσε και αποτελεί μάστιγα στην πολιτική ζωή του τόπου μας. Μια παράδοση που αποτελεί κόλαφο για το Λαό. Έναν λαό που ενώ αποτίναξε από τη σβέρκο του τη μοναρχική φαμίλια, φορτώθηκε τρεις φαμίλιες να τον ταλαιπωρούν ελέω Θεού εν όρου ζωής.
Και θα τελειώσω με δύο λόγια του Θεοδωράκη.
Όταν υποχωρείς παθητικά στις πιέσεις του αντιπάλου, κάποια στιγμή θα βρεθείς με την πλάτη κολλημένη στον τοίχο. Και τότε θάναι πολύ αργά. Γι’ αυτό λοιπόν Έλληνες γρηγορείτε. Θα πρόσθετα εγώ.
