Θυμάμαι ένα απόγευμα του 1988
Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Θυμάμαι ένα απόγευμα του 1988 , όταν μαζί με έναν κρατικό βουλευτή και φίλο μου , μπαίναμε , παρέα με έναν υπουργό-κόσμημα της πολιτικής , στο υπουργείο του. Στην είσοδο , με τα πόδια πάνω στο γραφειάκι ήταν αραχτός ο αστυνομικός της βάρδιας πίνοντας το φραπεδάκι του και καπνίζοντας , ενώ το ραδιοφωνάκι έπαιζε στη διαπασών τα σουξέ της εποχής. «Καλησπέρα» , είπε ο υπουργός προχωρώντας προς το ασανσέρ για να πάρει το ξερό «….σπέραααα….» από τον ατάραχο νεαρό αστυνομικό. Έξαλλος ο ευπατρίδης υπουργός που δεν είχε τις συνήθειες Δροσογιάννη (με κλωτσιές..) απευθύνεται στο φίλο μου βουλευτή και του λέει μόλις μπαίνουμε στο ασανσέρ : «Αυτό που είδες θα το πληρώσουμε σαν χώρα πολύ ακριβά στο μέλλον. Και είμαστε εμείς υπεύθυνοι.»
Το σύνθημά μας «ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ Ο ΛΑΟΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ» δυστυχώς πολλοί το πήραν «τοις μετρητοίς» και να τα αποτελέσματα… Καμιά χώρα καμιά κοινωνία , ομάδα ή ακόμα και οικογένεια δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς ιεραρχία . Κανείς υπουργός δεν μπορεί να ασκήσει τα καθήκοντά του σωστά όταν ο σύντροφος συνδικαλιστής του δηλώνει με την υπεροψία του «από μένα εξαρτάσαι..» Από τότε , αυτή την κουβέντα τη θυμήθηκα εκατοντάδες φορές και πάντα διαπίστωνα πόσο δίκιο είχε εκείνος ο ακέραιος και άτεγκτος πολιτικός που ακούει στο όνομα Σάκης Πεπονής. Και το θυμάμαι ακόμη και σήμερα, καθώς προσπαθώ να καταλάβω πως φτάσαμε ως χώρα εδώ που φτάσαμε. Πώς μέσα σε λίγες δεκαετίες από την μεταπολίτευση και μετά, το δημοκρατικό μας πολίτευμα να είναι συνώνυμο της διαφθοράς, της συναλλαγής, του κουκουλώματος, της ατιμωρησίας και εσχάτως της χρεωκοπίας!
Μπορεί η χώρα παλιά να ήταν φτωχότερη , αλλά αυτό είναι σαφώς προτιμότερο από μια επίπλαστη ευημερία χτισμένη πάνω στα δανεικά που τώρα προσπαθούμε να τα κάνουμε κι αγύριστα. Τριάντα Επτά χρόνια τώρα , κουμάντο σε αυτόν τον τόπο κάνουν οι συνδικαλιστές που έχουν καταφέρει να δέσουν «χειροπόδαρα» το πολιτικό σύστημα . Εισπράττουν όσα τους λείπουν με αυξήσεις και επιδόματα , αδιαφορώντας για ελλείμματα , παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα . Τριάντα Επτά χρόνια ακόμη και οι αποδεδειγμένα δωροδοκημένοι απολαμβάνουν την ασυλία και το ακαταδίωκτο , γιατί τις πράξεις τους τις…. κρίνουν τα υπηρεσιακά συμβούλια κατά το «κόρακα κοράκου». Και η συναλλαγή πάει σύννεφο , ώστε ακόμη και ο πιο τυπικός και νομοταγής πολίτης να έχε αποδεχθεί αυτή την κατάσταση και συνεργεί λαδώνοντας γιατρούς , εφοριακούς , πολεοδόμους και τα πάσης φύσεως τρωκτικά για να κάνει τη δουλειά του. Το ίδιο η ιδιωτική πρωτοβουλία και οι ελεύθεροι επαγγελματίες.
Βλέποντας όλα αυτά τα χρόνια να γίνεται εθνικό δόγμα το «Ο κλέψας του κλέψαντος» κάποια στιγμή σκέφτηκε « ως πότε θα είμαστε κορόιδα?» Και η κεντρική πολιτική σκηνή να νοιάζεται κυρίως για τις επόμενες εκλογές , φροντίζοντας με δάνεια επί δανείων να σπρώχνει το πρόβλημα στο μέλλον. Διόριζε αβέρτα , χάριζε δάνεια ημετέρων σε τράπεζες που έλεγχε , μοίραζε επιδόματα και αυξήσεις , για να φτάσουμε στη σημερινή κοινωνία όπου μια καθαρίστρια μπορεί να παίρνει περισσότερα από τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ!!! Δίνει μισθό 1.800 ευρώ στον καθηγητή γιατρό ,κάνοντας στραβά μάτια στο «θεσμοθετημένο» φακελάκι των τριών μισθών για μία μόνο εγχείρηση σε…..Δημόσιο Νοσοκομείο!!
Και βέβαια , πασπαρτού κοινωνικής αποδοχής η αριστεροσύνη. Μια αριστερά που δεν κυβέρνησε ποτά στο προσκήνιο , αλλά περνούσε πάντα τα δικά της , είτε από το πεζοδρόμιο , είτε από το παρασκήνιο. Και βέβαια αλώβητη , άσπιλη και αμόλυντη από κυβερνητικές ενοχές αλλά και υποχρεώσεις έναντι της πατρίδας ακόμη και τώρα που βουλιάζει. Τώρα , όμως , φτάσαμε στο μη παραπέρα. Όλα αυτά που σπρώχναμε στο μέλλον , βρήκαν τοίχο και γυρνάνε πίσω. Τώρα , δυστυχώς , πρέπει να πληρώσουμε το τίμημα της δανεικής ευδαιμονίας . Τα συνθήματα του τύπου :»Φέρτε πίσω τα κλεμμένα» και «δεν τα φάγαμε μαζί» είναι άλλοθι που βολεύει όλους μας. Η θα δουλέψουμε με λιγότερα καταναλώνοντας όσα έχει η τσέπη μας , ή δεν δουλεύουμε καθόλου , με κίνδυνο να χάσουμε και αυτά που αποκτήσαμε όλα τα προηγούμενα χρόνια Αποφασίζουμε και παίρνουμε…
