Σήμερα άλλοι φασίστες
Του Γιάννη Ηλιάκη
Η αντιδημοκρατική υπηρεσία των πολιτικών
Εις Γιούρα ανεγείρονται
πρότυποι βιοτεχνικαί
και γεωργικαί φυλακαί.
Στη Γυάρο εφυτεύθησαν
60.000 δεντρύλια
Εφημ. Της εποχής
Σήμερα άλλοι φασίστες με δημοκρατικές διαδικασίες εκλεγμένοι, στερούν το λαό από τα νοσοκομεία, την παιδεία, την απασχόληση, τον πολιτισμό, την προστασία του περιβάλλοντος. Υποδουλώνουν τη χώρα, κλέβουν, αυθαδιάζουν, ψεύδονται, διαλύουν.
Στη ζωή μου αγάπησα με πάθος τον πολιτισμό, τον άνθρωπο και το περιβάλλον και μίσησα θανάσιμα τους κλέφτες πολιτικούς και τους τεμπέληδες δεσποτάδες.
Είπα πολλά και λάλησα και πρέπει να το στρίψω
μην τύχει και με βάλουνε και μένα μες στο γύψο.
(Από την παράσταση του Παράβα)
Η Ελλάδα ολόκληρη έγινε ένας παράδεισος. Ο εμφύλιος τελείωσε και η ανασυγκρότηση της χώρας άρχισε. Αμύθητα ποσά και τεράστιοι προϋπολογισμοί δαπανήθηκαν για να χτιστούν φυλακές στα ξερονήσια του θανάτου.
Ένδεκα δισεκατομμύρια χρειάστηκαν για να χτιστεί η Γυάρος, μόνο. Φυλακές βασανιστηρίων με ευσεβείς ιερωμένους που ευλογούσαν τα έργα της φρίκης και της κολάσεως. Ολόκληρη η Ελλάδα μετατράπηκε σ’ ένα απέραντο Νταχάου. Τρόμος και φόβος θανάτου. Ο τόπος γέμισε ρουφιάνους, καταδότες, τρομοκράτες.
Ένας ολόκληρος κρατικός μηχανισμός άψογα οργανωμένος, παρακολουθούσε από κοντά και στενά κάθε πολίτη, κάθε βήμα του, μέρα νύχτα. Οι μισοί παρακολουθούσαν τους άλλους μισούς. Στα χωριά και στις πόλεις απλωνόταν η μυρουδιά του θανάτου. Άψογη η διαβίωσις εις τους τόπους της εξορίας. Καλοπέραση. Πείνα, αρρώστιες, βασανιστήρια, τρόμος.
Τη χρυσή αυτή εποχή ήρθε στο χωριό, στον Άγιο Κωνσταντίνος, ένα στρατιωτικό όχημα REO. Σταμάτησε στο σπίτι μας και πήρε τον πατέρα μου και τη μάνα μου. Έκλαιγα και ήθελα να ακολουθήσω κι εγώ. Με άρπαξε η Ασπασία του Κλανιαροκωστή. Εγώ χαλούσα τον κόσμο, να πάω κοντά. Την τραβούσα από τα μαύρα της μαλλιά… Το REO έφυγε. Τη δε μέρα, αφού δεν ησύχαζα, με πήγαν και βρήκα τους γονείς στο κρατητήριο της ασφάλειας στο Ρέθεμνος.
Μέναμε σ’ ένα σοφαδάκι… Απέναντι τα αποχωρητήρια βρωμούσαν και ο Μπολιωτάκης ο χωροφύλακας τραγουδούσε
…Εγώ θα σ’ αγαπώ και μη σε νοιάζει
και θα σου χτίσω μια μικρή φωλιά.
Κι όταν το σούρουπο θα σ’ αγκαλιάζει
θα ζευγαρώνουμε σα δυο πουλιά…
Η απόφαση βγήκε: Εξορία στην Ικαρία. Ο Λάμπης ο Μανούσακας, ο Φούσκος συγγενής της μάνας μου, φώναξε και βρόντηξε. Και που θα πάτε μωρέ μια βαρεμένη γυναίκα, ετοιμόγεννη, με ένα μικρό κοπέλι και τον άντρα τζη απού σε πράμα δε σας έφταιξε; Συμβιβάστηκαν τελικά τα πράματα και για να εκτωνθεί η κατάσταση, μας εκτόπισαν στα Ρούστικα που ήταν η έδρα της χωροφυλακής για να θωρούνε οι χωροφύλακες και τα Τ.Ε.Α. τον πατέρα μου, να μην τους φύγει.
…Ένα καράβι έρχεται γεμάτο αλυσίδες να πάρει τους κομμουνιστές, τους παλιομπαταχτσίδες…
Τι ωραίες εποχές!!!
Βασίλευε η Φριδερίκη ο Σοφούλης ο Παπάγος και οι υπόλοιποι ευγενείς Ναζιστές μιμητές των Γερμανικών μεθόδων.
Να ανανήψουν οι Έλληνες όλοι.
Χιλιάδες οι εκτοπισμένοι σ’ ολόκληρη τη χώρα. Οι σωτήρες οι Αμερικάνοι στέλνανε σκονόγαλα, τυριά και βούτυρα. Το σχέδιο Μάρσαλ και η UNDRA, βοηθούσαν… να χτιστεί το κράτος της βίας και της νοθείας των δολοφονιών του Καραμανλή και του Παπανδρέου… Της Δεξιάς και του Ανένδοτου…
Μέχρι το 67 που ανέλαβε ο βούρδουλας την εξουσία. Για να κάμει ο Πατακός τους κατοίκους του τόπου σώνει και καλά Έλληνες. Γέμισαν πάλι τα ξερονήσια… Και ο λαός τελικά ανάνηψε με τη σοφή καθοδήγηση και το γύψο. Έγινε καλά. Και για να γίνει ακόμη καλύτερα ήρθαν οι μεγαλογιατροί να τον βοηθήσουν. Βρήκαν τη μεγάλη αρρώστια.
Επειγόντως έφεραν τις βδέλλες για μια μικρή αφαίμαξη. Μια αλλαγή στη θεραπεία. Μα τούτη η θεραπεία δεν είναι σαν τον γύψο που κράτησε επτά χρόνια.
Οι βδέλλες τώρα και τριάντα πέντε χρόνια πίνουν το αίμα. Και ο ασθενής βρίσκεται σε κώμα. Και αίμα δε βρίσκεται εύκολα.
Και ψάχνουν να βρουν και ρωτούν να μάθουν. Και ο ασθενής πνέει τα λοίσθια. Ρόγχος θανάτου. Και οι βδέλλες πίνουν αχόρταγα. Ο λαός στον καναπέ με τα σωληνάκια και τα αποδέλοιπα υδραυλικά τα γιατροσόφια και τα ματζούνια δε λέει να σταθεί στα πόδια του.
Κι ήρθαν κι άλλες βδέλλες και του κουβαλούν θολόσταση, κόκα, ηρωίνη και άλλα ακριβά φάρμακα. Κι εκείνος χειροτερεύει και δε λέει να σταθεί στα πόδια του. Του βάλανε και τηλεόραση, για να ξεχνά και να παγουριένει ο πόνος…
Και θωρεί στο λήθαργο που βρίσκεται κοράκου, γύπες και καταχανάδες…
Και οι βδέλλες πίνουν αχόρταστα το αίμα του. Κι οι γιατροί, όλο μέτρα παίρνουν. Κάθε μέρα κι άλλα μέτρα, λιτότητα και δίαιτα και θάρθουν κι άλλοι γιατροί με άλλα γιατροσόφια κι άλλες βδέλλες και θα φέρουνε και τομογράφους της SHEMENS να βρουν που ακριβώς βρίχνεται το κακό σπυρί. Εκείνοι ξέρουν. Αφαίμαξη. Να φύγει το κακό αίμα. Φέρτε βδέλλες.
Και μπαίνει το ερώτημα: Ποιος μπορεί να απαλλάξει τον τόπο από τους σωτήρες του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού, τους 4 Αυγουστιανούς, τους Απριλιανούς, τους ανασυγκροτητές, τους αλλαγίτες, του επανιδρυτές. Όλους αυτούς τους παρατρεχάμενους τους, που χρόνια τώρα μας δουλεύουν, κλεβουν νόμιμα, λένε ψέματα, υποδουλώνουν τη χώρα και κυβερνούν με «δημοκρατικές» διαδικασίες.
Κοτσαμπάσηδες, ταγματασφαλίτες, «πολιτικοί» και τσιράκια συνδικαλιστές, βασιλείς και βουλευτάδες ρημάζουν με την ξένη ακρίδα τον τόπο παστρική καλαμέ. Δεν έχουν αφήσει τίποτε όρθιο. Ο κρατικός μηχανισμός και οι τρομοκράτες πολιτικοί. Έστησαν καλά ένα κράτος σε βάρος του λαού. Να τον κλέβουν, να τον φυλακίζουν, να τον τρομοκρατούν, να τον βασανίζουν, να τον υποδουλώνουν, να τον ευτελίζουν. Να του δημιουργούν προβλήματα και να μένουν αδιάφοροι στις διαμαρτυρίες τους. Να τον αποπροσανατολίζουν.
Τους καιρούς του φασισμού όποιος μιλεί μπαίνει στη φυλακή. Τον καιρό «της δημοκρατίας» μπορούν όλοι να εκφράζονται ελεύθερα, να λένε ό,τι θέλουν. Οι «πολιτικοί» είναι ελεύθεροι να κυβερνούν και να κλέβουν όπως θέλουν με νομικές διαδικασίες. Να βιάζουν και να τρομοκρατούν με την ανεργία, την κρίση και τη λιτότητα.
