Μείζων δε τούτων η αγάπη

Του Μανώλη Σκαρσουλή

Μείζων δε τούτων η αγάπη

Όλα τα πράγματα αγαπούν το ένα το άλλο.  Καθετί μέσα στη φύση νιώθει τον εαυτό του σε αρμονία με όλα τα άλλα.  Όλα τα ζωντανά πλάσματα είναι σε  κοινωνία μεταξύ τους. Όλα τα φυτά, τα ζώα και τα πράγματα έχουν οικογενειακά χαρακτηριστικά και αντιγράφουν το ένα το άλλο. Υπάρχουν έντομα που μιμούνται φυτά και φυτά που μιμούνται έντομα ζώα που είναι σαν το νερό, σαν τους βράχους, σαν την άμμο της ερήμου, σαν το χιόνι, σαν τα δέντρα ή σαν άλλα ζώα. Όλα τα ζωντανά πλάσματα αγαπούν το ένα το άλλο (και τρώνε το ένα το άλλο), και είναι όλα συνδεδεμένα στην απέραντη διαδικασία της γέννησης, της ανάπτυξης, της αναπαραγωγής και του θανάτου. Όλα τα πράγματα στη φύση είναι μεταλλαγή, μετασχηματισμός και αλλαγή του ενός στο άλλο αγκαλιάζονται, θωπεύουν και φιλούν.  Και όπως οι νόμοι, που κυβερνούν τα ζωντανά πλάσματα, έτσι και οι νόμοι που κυβερνούν την αδρανή φύση (που είναι επίσης ζωντανή με μια ζωή αθέατη σε μας) περιέχονται όλοι στον ένα νόμο της αγάπης. Όλα τα φυσικά φαινόμενα είναι το ένα φαινόμενο της αγάπης.  Το λιώσιμο μιας χιονονιφάδας είναι ένα με την έκρηξη ενός νέου αστεριού, ενός νόβα.    Το σκαθάρι που γαντζώνεται σφιχτά από το περίττωμα που το τρέφει, είναι ένα με τον εραστή που κρατιέται από την αγάπη του.  Καθετί στη φύση προσπαθεί να διαρρήξει τα ίδια του τα όρια και να  προχωρήσει πέρα από τα σύνορα της ατομικότητάς του, αναζητώντας κάποιον για να του δοθεί, κάποιον μέσα στον οποίο να μεταμορφωθεί. Οι νόμοι της θερμοδυναμικής και της ηλεκτροδυναμικής, οι νόμοι του φωτός και ο παγκόσμιος νόμος της βαρύτητας, είναι όλα ο ένας και αυτός νόμος της αγάπης. Καθετί στην φύση είναι ατελές,  προσφέρει στον εαυτό του στον άλλο και σφιχταγκαλάζεται μαζί του. Όλα τα πλάσματα στον πιο κρυφό τους εαυτό και στα κατάβαθα της ύπαρξής τους πεινούν και διψούν για αγάπη.

Τα πράγματα συσχετίζονται μεταξύ τους το ένα περιέχεται μέσα σ’ άλλο και αυτό το άλλο μέσα σε άλλα, κατά τέτοιο τρόπο που ολόκληρο το σύμπαν είναι μια απέραντη ύπαρξη.

Ολόκληρη η φύση αγγίζει και συνυφαίνεται.  Ολόκληρη η φύση αγκαλιάζει.  Ο άνεμος που με αγγίζει ανάλαφρα, ο ήλιος που με φιλά, ο αγέρας που ανασαίνω, το ψάρι που κολυμπάει στο νερό, το απομακρυσμένο αστέρι και εγώ που το κοιτώ, όλοι είμαστε σε επαφή.  Μοιραζόμαστε  όλοι αυτό το σύμπαν, μέσα από έναν και τον αυτό ρυθμό, τον ρυθμό της συμπαντικής βαρύτητας, που είναι η δύναμη που προσδένει τη χαώδη ύλη, που συνενώνει τα μόρια, φέρνει σε ενότητα τα σωματίδια της ύλης σε οποιαδήποτε γωνιά του σύμπαντος κάνοντας τα αστέρια να είναι αστέρια.  Αυτός είναι ο ρυθμός της αγάπης.

Είμαστε όλοι σε επαφή και είμαστε όλοι ατελείς. Και αυτή η ατελής φύση τεντώνεται για να φτάσει την τελειότητα της.  Αυτό ονομάζεται εξέλιξη.  Το πιο τέλειο πράγμα στη φύση είναι το ανθρώπινο είδος. Και εμείς είμαστε ανολοκλήρωτοι.  Κι εμείς είμαστε ατελείς και τεντωνόμαστε να φτάσουμε ο ένας τον άλλο.