Λόγω της επαγγελματικής μου ιδιότητας
Της Άννας Μοραλίδου
καθηγήτρια γαλλικής γλώσσας
Λόγω της επαγγελματικής μου ιδιότητας, διαβάζω κατά κόρον, γαλλική λογοτεχνία. Στη λογοτεχνία, λοιπόν, αυτής της χώρας, διαπιστώνει εύκολα κανείς, πως ο ενικός σπανίζει ανάμεσα στους διαλόγους και πως ο πληθυντικός είναι αυτός που υπερισχύει, ως ένδειξη σεβασμού προ το συνάνθρωπο.
Έχετε σκεφτεί ποτέ, πώς μιλάτε εσείς; Στον ενικό ή στον πληθυντικό αριθμό; Ή ακόμη, πώς νιώθετε, όταν μπαίνετε σ’ ένα κατάστημα και πλησιάζοντας η πωλήτρια προς το μέρος σας, λέει: «Τί θέλεις κοπελιά;».
Θα σας πω μια ιστορία από τα προεφηβικά μου χρόνια. Ένα πρωί μ’ έστειλαν οι γονείς μ’ ένα βιβλιάριο του ΙΚΑ, να μου συνταγογραφήσει κάτι ο γιατρός. Αυτός, βλέποντας ένα μικρό κορίτσι στο ιατρείο του, μου λέει: «Τι θέλεις κοριτσάκι μου;»
Σαν κεραυνός μου ήρθε η φράση της μητέρας μου στο κεφάλι: «Ποτέ δε μιλάμε στον ενικό σ’ έναν άνθρωπο που τον βλέπουμε για πρώτη φορά!». Μα τότε αυτός, γιατί μου μίλησε στον ενικό;
Αυθόρμητα, λοιπόν, του λέω: «Α! με ξέρετε!».
- «Όχι, όχι, δε νομίζω», λέει αυτός με απορημένο ύφος.
«Ε, τότε, πώς μου μιλάτε στον ενικό;»
Περιττό να σας πω, πως ο άνθρωπος γέλασε με την ψυχή του, όμως, στο δικό μου παιδικό μυαλουδάκι, οι βάσεις είχαν ήδη μπει: Ποτέ δε μιλάμε στον ενικό σ’ έναν άνθρωπο που τον βλέπουμε για πρώτη φορά!
Ωραία, έχετε καταλάβει την άσκηση της επόμενης εβδομάδας.
Υ.Γ.: Εντάξει μαμά, ποτέ δε μιλάμε στον ενικό σ’ έναν άνθρωπο που τον βλέπουμε για πρώτη φορά)
