Οι φόβοι για ένα νέο Τσέρνομπιλ
Του Νίκου Πολιουδάκη
Πτυχιούχου Επικοινωνίας & ΜΜΕ
Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Οι φόβοι για ένα νέο Τσέρνομπιλ από τους «τραυματισμένους» πυρηνικούς αντιδραστήρες στην Ιαπωνία δυστυχώς επιβεβαιώθηκαν. Μπορεί η μέτρηση της διεθνούς κλίμακας από την καταστροφή στα εργοστάσια να κυμαίνεται σε επίπεδο 5 -μέχρι στιγμής, ενώ το Τσέρνομπιλ είχε φτάσει στα επίπεδα του 7 και κατέχει τα πρωτεία, δεν πάει όμως να πρόκειται για τεράστια οικολογική καταστροφή και με δυσμενείς συνέπειες για το δοκιμαζόμενο λαό του ασιατικού νησιού, που ακόμα μετρά τις πληγές του.
Φτάνει να αναλογιστεί κανείς τις τεράστιες ποσότητες μολυσμένου με ραδιενεργά υλικά νερού που αναγκαστικά(;) ελευθερώθηκαν στον Ειρηνικό. Φτάνει να φανταστεί κανείς τις χρόνιες επιπτώσεις για τους ανθρώπους των περιοχών που επλήγησαν από το τσουνάμι και έχουν εκτεθεί σε ραδιενέργεια. Αλλά και το σύνολο του ιαπωνικού κόσμου που δεν μπορεί, αν και φύσει πειθαρχημένος, να κοιμάται ή να κυκλοφορεί ήσυχος. Το μέλλον του είναι «υποθηκευμένο» από την αγριότητα της φύσης που δε μένει στα 8, 9 ρίχτερ και δε σταματά να σείεται, από τη μη ελεγχόμενη ρύπανση και από την μακρόχρονη επιστημονική αντιμετώπιση του προβλήματος.
Επίσης, το σύνολο του πλανήτη είναι ανήσυχο από τις διαστάσεις της καταστροφής. Το προερχόμενο από τη Φουκοσίμα ραδιενεργό νέφος με ιώδιο 131 έχει φτάσει στις δυτικές ακτές των ΗΠΑ, ενώ μετρήσεις δείχνουν πως έχει κάνει την εμφάνιση του και στην ευρωπαϊκή ήπειρο, σε χώρες όπως η Γαλλία, η Ελβετία, το Βέλγιο και η Ιταλία. Σύμφωνα με το γαλλικό ινστιτούτο συνίσταται η αποφυγή κατανάλωσης τροφίμων, όπως πλατύφυλλα λαχανικά , φρέσκο γάλα και γαλακτοκομικά από τις, κοινώς λεγόμενες, ευαίσθητες ομάδες πληθυσμού, καθώς και η αποφυγή κατανάλωσης πόσιμου βρόχινου νερού. Οι συγκεκριμένες προτροπές στο κοινό παραπέμπει αυτόματα στο δυστύχημα του 1986. Για τη χώρα μας, ωστόσο, δεν έχουμε ακούσει ακόμη κάτι το ανησυχητικό.
Κι ενώ η εμφάνιση ραδιενεργού υλικού στη Ευρώπη έγινε μέσω των βρόχινων νερών, στο Ρέθυμνο τα βρόχινα ή όμβρια ύδατα μεταφέρουν βρόμικα λύματα που «κοσμούν» την περιοχή, αλλά και την ατμόσφαιρα της μαρίνας. Αν όντως δε φέρει καμία ευθύνη η ΔΕΥΑΡ για παράνομες συνδέσεις, κάποιος πρέπει να ευθύνεται για τα παρασυρόμενα από το νερό της βροχής λύματα. Ή αν δεν πρόκειται για όμβρια ύδατα κάποιος φέρει ευθύνη για το μολυσμένο νερό που καταλήγει στην παραλία.
Το Ρέθυμνο ή καλύτερα οι άνθρωποι του για ακόμα μία φορά φέρονται αυτοκαταστροφικά. Τα μολυσμένα νερά, από όπου κι αν προέρχονται είναι αποτέλεσμα, ανθρώπινης ευθύνης, ή για να ακριβολογούμε, ανευθυνότητας. Πέρα από την περιβαλλοντική επιβάρυνση που προκαλείται, που είναι και το σημαντικότερο, οι ίδιοι συναινούν στην αρνητική διαφήμιση και την καταστροφή του χώρου που θέλουν να «πουλήσουν» την θερινή περίοδο.
Όποιος κι αν ευθύνεται κι όποιοι κι αν καλύπτουν τους πραγματικά υπαίτιους είναι απλώς άξιοι της μοίρας τους. Το κακό είναι ότι το Ρέθυμνο με «τούτα και μ’ εκείνα» παραμένει δυστυχώς «Ρεθυμνάκι».
