ΡΩΓΜΕΣ ΙΣΧΥΟΣ

ΡΩΓΜΕΣ ΙΣΧΥΟΣ

Του ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΝΑΛΥΤΗΣ

E-mail: [email protected]

http://soixantedix.blogspot.com/

Είναι γενικά παραδεκτό το γεγονός ότι, ο τρόπος που κάποιος εκφράζεται, προσδιορίζεται σε κάποια έκταση από τις υποθέσεις ή τις υποψίες του για τον τρόπο που οι άλλοι τον προσλαμβάνουν. Όλοι μας έχουμε σχηματίσει μια εικόνα για κάποιους συνανθρώπους μας, η οποία βασίζεται σε δεδομένα, απόψεις και αρχικές εντυπώσεις που έχουμε για αυτούς σχηματίσει. Η εικόνα αυτή πολλές φορές μπορεί να είναι λανθασμένη και να αδικούμε με τη συμπεριφορά μας κάποιον άνθρωπο, τον οποίο έτυχε να γνωρίσουμε σε μια άτυχη στιγμή του, ενώ στην ουσία μπορεί να πρόκειται για ένα περήφανο, αξιοπρεπές και αξιόλογο άτομο. Η πρόσληψή μας επομένως σημαίνει ότι κινητοποιούμε άλλοτε συνειδητά και άλλοτε ασυνείδητα μια ή περισσότερες αισθήσεις μας ή κάποιο συνδυασμό από αυτές.

Με βάση τα παραπάνω η πρόσληψη μπορεί να είναι ανοικτή ή κλειστή, δηλαδή ο προσλαμβάνων να φανερώνει την εντύπωση που έχει σχηματίσει ή να μην την εκδηλώνει  επειδή διστάζει να πιστέψει εκείνο που με τις αισθήσεις του αντιλαμβάνεται. Είναι αυτό που λέμε όλοι καμιά φορά: «δεν πιστεύω στα μάτια μου». Κι όμως όλοι έχουμε τύχει σε περιπτώσεις και περιστατικά που συνειδητοποιήσαμε ξαφνικά ότι τα πράγματα δεν ήταν έτσι όπως τα φανταζόμαστε και εκπλαγήκαμε ευχάριστα ή δυσάρεστα από την εξέλιξη και την τροπή των γεγονότων.

Η αίσθηση που επικρατεί σήμερα στην ελληνική κοινωνία είναι ότι ο χρόνος έχει παγώσει και όλα κινούνται με εξαιρετικά αργούς ρυθμούς. Δεν θέλουμε να πιστέψουμε αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας. Για πρώτη ίσως φορά, σε επίπεδο δημοσκοπήσεων φαίνεται να ραγίζει η ανθεκτικότητα του δικομματισμού. Η δεινή οικονομική κατάσταση του κράτους και η συνακόλουθη αβεβαιότητα που προκαλείται στους Έλληνες, δείχνει να επιφέρει μια σειρά από κομματικές ανακατατάξεις. Εγκαινιάζεται μια μεταβατική περίοδος αναδιάταξης των δύο πόλων του ελληνικού κομματικού συστήματος και των μεταξύ των συσχετισμών ισχύος. Και τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν τεθεί σε μια διαδικασία ιδεολογικού μετασχηματισμού. Τα πολιτικά στελέχη αμφοτέρων των κομμάτων εμφανίζονται προβληματισμένα με τη σοβούσα κρίση του πολιτικού συστήματος. Η οικονομική κρίση ανέδειξε μονομιάς όλες εκείνες τις παθογένειες του ελληνικού τρόπου σκέψης και πράξης. Η μετατόπιση της Νέας Δημοκρατίας προς τα δεξιά προκαλεί τριγμούς λόγω των ανακατατάξεων στο χώρο του κέντρου, τον οποίοσυνειδητά επιλέγει να αφήσει. Από την άλλη πλευρά το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα ασκεί μια νεοφιλελεύθερη πολιτική, δοκιμάζοντας τις αντοχές των στελεχών του με την τήρηση των επιταγών του Μνημονίου. Το νέο σημείο ισορροπίας του πολιτικού συστήματος δεν φαίνεται να έχει ακόμα ξεκαθαρίσει.

Η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία είναι η σταθερότερη και μακροβιότερη πολιτειακή συγκρότηση που γνώρισε ο τόπος μέχρι σήμερα. Εμπεριέχει σειρά γεγονότων που αποδείχτηκαν καθοριστικά για την πορεία της χώρας. Συμπυκνώνει στον ένα ή στον άλλο βαθμό τις κρίσιμες διεργασίες και εξελίξεις που σημειώθηκαν σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι όμως γεγονός ότι οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης και το πολιτικό προσωπικό των κομμάτων που άσκησαν εξουσία, ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση της χώρας. Πρωτοστάτησαν σε ένα αγώνα εκπλήρωσης προεκλογικών και συνάμα ακριβών υποσχέσεων και τα πράγματα έφτασαν εδώ που έφτασαν. Κι ενώ η επικρατεί η αίσθηση ότι υπάρχει ένα υγιές δημοκρατικό πολίτευμα με την ομαλή εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία, η συναίσθηση που βιώνουμε είναι ότι το πολιτικό σύστημα, που αποτελεί τη βάση του πολιτεύματος, έχει χρεοκοπήσει. Και είναι κρίμα, γιατί στη δίνη του οικονομικού τυφώνα, συνήθως συμπαρασύρονται και εκείνοι που δεν φταίνε.