Του Βάϊου Ντάφου
Του Βάϊου Ντάφου
Μια φορά και ένα καιρό, σε ένα μακρινό βασίλειο και μυστηριώδες ζούσε ένα ζευγάρι βασιλιάδων. Το ζευγάρι δεν μπορούσε να κάνει παιδιά, προσπαθούσε χρόνια αλλά δεν τα κατάφερνε. Η βασίλισσα θλιμμένη όσο ποτέ, προσευχήθηκε στο φεγγάρι να της χαρίσει το πολυπόθητο μωρό. Βγήκε στο μπαλκόνι της, την ημέρα της αυγουστιάτικης πανσελήνου και με όλη τη δύναμη της ψυχής της, ζήτησε να αποκτήσει παιδί. Από την ένταση της επιθυμίας, λιποθύμησε, και μια βδομάδα μετά έμαθε πως ήταν έγκυος.
Μετά από εννιά μήνες, γέννησε ένα αγοράκι, τον Πρίγκιπα του παλατιού. Ο νεαρός όσο μεγάλωνε, τόσο όμορφος και ξεχωριστός γινόταν. Τα μάτια του ήταν σαν τη σελήνη, λαμπερά, όμως απόμακρα και σκοτεινά. Τα μάγουλα του, κόκκινα σαν τις παπαρούνες. Τα χείλη του περίτεχνα και κομψά σαν τα λουλούδια όταν πρώτο ανθίζουν. Τα καστανά του μαλλιά τα χάιδευε ο άνεμος καθημερινά. Αυτός ο μοναδικός πρίγκιπας, αποτελούσε τη χαρά του βασιλείου. Όσο μεγάλωνε, τόσο αυξάνονταν και τα προτερήματα του. Ολόκληρη η πολιτεία, ήταν περήφανη για το νεαρό. Ο καιρός περνούσε και το βασιλόπουλο, συμπλήρωσε τα εικοστά του χρόνια.
Όμως ο κακός εαυτός του βασιλείου που τριγυρνούσε κρυφά στο παλάτι, ζήλεψε και μίσησε τον τριανταφυλλένιο νεαρό και αποφάσισε να του κάνει κακό. Για να εκδικηθεί τα χαρίσματα του, του έκανε μάγια, ένα βράδυ όπου το κανονικό φεγγάρι αντικαταστάθηκε από την δίδυμη ψυχή του, το λεγόμενο μαύρο φεγγάρι(φαινόμενο που συνέβαινε μια φορά στα είκοσι χρόνια). Τον καταράστηκε λοιπόν και του έκλεψε την Ευτυχία του. Ήταν τόσο δυνατός, που κανείς δεν μπορούσε να τον εμποδίσει. Έβγαλε με τη βία την Ευτυχία από την ψυχή του πρίγκιπα και χάθηκε στον ορίζοντα, αφού μεταμορφώθηκε σε γεράκι. Στην βιασύνη του όμως να ξεφορτωθεί τόση ομορφιά, χωρίς να το σκεφτεί πολύ, την φυλάκισε βιαστικά σε ένα αυγό κύκνου ώστε να μην μπορέσει να την βρει κανείς εύκολα. Όλοι έψαχναν την Ευτυχία του, αλλά τίποτα. Κανείς δεν μπόρεσε να την ανακαλύψει.
Περνούσε ο καιρός και από τότε ο νεαρός μας Πρίγκιπας, είχε χάσει τον εαυτό του. Στα βάθη της ψυχής του δεν βρισκόταν η χαρά, ήταν πάντα μελαγχολικός και όλα του έδιναν μια επιφανειακή και πρόσκαιρη ικανοποίηση, τίποτα δεν διαρκούσε ώστε να νιώσει ευτυχία. Όσο και αν είχε την κοινωνική αναγνώριση, τους επαίνους και την αγάπη των γονιών του και όλου του βασιλείου, ήταν φυλακισμένος, ένιωθε μισός. Δεν μπορούσε να νιώσει την ομορφιά, να αγνοήσει τα γκρι σύννεφα που τον περιτριγύριζαν και δεν τον άφηναν να ανασάνει. Κανείς δεν ήξερε τη λύση στο αίνιγμα του.
Μια μέρα, που έκανε βόλτα στο δάσος κοντά στο παλάτι, είδε ένα λευκό άγριο κύκνο να πετάει από πάνω του. Ευθύς τον κυρίευσε ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα, τα μηλίγγια του χτυπούσαν έντονα. Ακολούθησε το λευκό κύκνο. Για πρώτη φορά στη ζωή του, δεν ένιωθε θλίψη, αλλά μην δύναμη για ζωή. Μαγεμένος ακολούθησε παντού το υπέροχο αυτό πλάσμα, όσου τον έχασε μέσα στην ομίχλη. Εκείνη τη στιγμή, η μελαγχολία και η ανεξήγητη θλίψη επέστρεψαν.
Οι γονείς του διέταξαν ευθύς να βρουν αυτό το σπάνιο ζώο και να το φυλακίσουν, έτσι ώστε το παιδί τους να χαμογελάσει ξανά. Μάταια όμως, κανείς δεν μπόρεσε να βρει το μυστηριώδες πουλί.
Ο νεαρός μια νύχτα που η σελήνη ήταν ψηλά στον ουρανό, είδε στο μπαλκόνι του το αθώο πλάσμα να τον κοιτά. Ξανά τα αισθήματα μεταλλάχτηκαν. Είχε ανάγκη να αποκτήσει το Κύκνο, όμως δεν επέλεξε να το κάνει ήρεμα. Πήρε από το συρτάρι του ένα ξίφος, προσπάθησε να το χτυπήσει. Το λάβωσε στη καρδιά.
Ένιωσε πιο άσχημα από ποτέ, πέταξε κάτω το ξίφος και έκρυψε με τα χέρια του το υπέροχο πρόσωπο του. Ο αγριόκυκνος, λίγο πριν ξεψυχήσει τραγούδησε για μοναδική φορά την ωραιότερη μελωδία του, αυτή που οι Κύκνοι επιλέγουν να αποκαλύψουν μόνο μια φορά στη ζωή τους, μόνο λίγο πριν ξεψυχήσουν. Ο Πρίγκιπας σαστισμένος, ακολούθησε το κύκνο στη μελωδία του. Πήρε το αίμα από την καρδιά του, και το έβαλε στη δικιά του. Με ένα τρόπο που δεν μπορεί να εξηγηθεί, ένιωθε την Ευτυχία του να επιστρέφει. Τότε τα κατάλαβε όλα,. ο Κύκνος είχε θυσιαστεί. Ο μοναδικός τρόπος να λυθούν τα μάγια ήταν ο εξής: δυο πλάσματα να δεθούν τόσο πολύ μεταξύ τους, ώστε το ένα να γίνει η ψυχή του άλλου, αίμα από το αίμα του, καρδιά από την καρδιά του. Να δοθούν τόσο πολύ ώστε μόνο ο θάνατος να τους λυτρώσει . Η υπέρτατη θυσία του ενός, χαρίζει την παντοτινή και διαρκή ευτυχία του άλλου.
Ο πρίγκιπας άλλαξε ριζικά από τότε. Το εισιτήριο που τον ταξίδεψε ο κύκνος ήταν ακριβό, αλλά το ακολούθησε μέχρι τέλους και τελικά βρήκε την ευτυχία και τον εαυτό του. Επέστρεψε στο παλάτι , πάντα όμως περνούσε τον καιρό του, στη λίμνη του παλατιού, την λίμνη που κολυμπούσε ο κύκνος του. Και έζησε αυτός καλά, και εμείς σοφότερα.
