Ρέθυμνο, 2011

Οι «Ορίζοντες Τέχνης» της Μαρίλης Αγγελιδάκη είναι ένα νέο παράθυρο στην Τέχνη του Θεάτρου που ανοίχτηκε στην πόλη μας. Ένα παράθυρο που με το πρώτο του άνοιγμα έφερε ένα αεράκι αναζωογόνησης και ανανέωσης της θεατρικής δράσης του χειμώνα στο Ρέθυμνο.

«Το όνομά μου είναι Rachel Corrie» μας συστήθηκε πριν λίγες μέρες στο Σπίτι του Πολιτισμού υπό την αιγίδα του Δήμου Ρεθύμνης. Όπως σημειώνει η σκηνοθέτης του έργου Μάνια Παπαδημητρίου: «Υπάρχουν έργα που γίνονται για το θέατρο. Υπάρχουν, όμως, και έργα που γίνονται στο θέατρο, για να μας κινητοποιήσουν να πάρουμε θέση σε ζητήματα που έχουμε συνηθίσει να προσπερνάμε, γιατί «έτσι ορίζουν οι καιροί». Το έργο αυτό ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Πρέπει, απλώς, να παίζεται, για να μαθαίνει ο κόσμος τι συμβαίνει και δε γίνεται γνωστό. Το θέατρο είναι πάντα μια πράξη πολιτική, αλλά το θέατρο ντοκουμέντο είναι κάτι περισσότερο από αυτό: είναι ένα είδος ακτιβισμού, στοχεύει, και μερικές φορές το πετυχαίνει, στο να μην ξεχνάμε αυτό που δεν πρέπει να ξεχαστεί και να μην επαναπαυόμαστε μέσα σ’ ένα σύστημα, επειδή απλώς μας έχει δεχθεί… Οφείλουμε οι άνθρωποι της τέχνης να δείχνουμε αυτό που μένει ανοιχτή πληγή στον κόσμο και η Λωρίδα της Γάζας είναι μια ανοιχτή πληγή. Για μένα η Rachel Corrie είναι μία σύγχρονη Anna Frank και τα emails της είναι το ημερολόγιό της».

Η παράσταση, ιδιαίτερη και ανατρεπτική. Με κράτησε καρφωμένη στην καρέκλα μου. Μου θύμισε την πληγή της κοινωνίας της ανθρωπότητας που αέναα αιμορραγεί σε μέρη του πλανήτη όπου οι συνθήκες δεν επιτρέπουν στον πολιτισμό των στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων να κυριαρχήσει και να διατηρήσει ελεύθερο τον άνθρωπο να ζει και να δημιουργεί. Ισραήλ και Παλαιστίνη: μία διαμάχη, δύο ηττημένοι. Σκέφτεσαι πως ο δυτικός κόσμος αποδεικνύει για ακόμη μια φορά την ανθρωπιστική χρεοκοπία του. Ένας φασισμός ορατός, που διαπράττει εγκλήματα πολέμου, που τα "δημοκρατικά κανάλια" δεν προβάλλουν. Γιατί οι ειδήσεις είναι κατευθυνόμενες και ελεγχόμενες. Μία αληθινή ιστορία. Μία παράσταση που απαγορεύτηκε στη Νέα Υόρκη. Ένα θέατρο που λέει απλά την αλήθεια. Για τη Rachel, αυτή η αλήθεια της κόστισε τη ζωή, της ισοπέδωσε με μια μπουλντόζα τα νιάτα της. Μία 23χρονη ακτιβίστρια κοπέλα που βρήκε το θάρρος να περάσει στην απέναντι όχθη και να δει την αλήθεια του παλαιστινιακού λαού που εδώ και 60 χρόνια βρίσκεται σε απόγνωση. Μια ακτιβίστρια η οποία δολοφονήθηκε εν ψυχρώ στη Λωρίδα της Γάζας από τον ισραηλινό στρατό, στην προσπάθειά της να αποτρέψει την κατεδάφιση σπιτιών Παλαιστινίων. Ένα αγνό κοριτσίστικο πρόσωπο που μας άνοιξε τα μάτια του κόσμου για την κατάσταση στη Γάζα και καταστάθηκε σύμβολο του παγκόσμιου αγώνα για τα δικαιώματα των Παλαιστινίων.

Σε ευχαριστούμε Μαρίλη που με τους «Ορίζοντες Τέχνης» σου έφερες αυτό το θεατρικό μανιφέστο για την ειρήνη και τον ανθρωπισμό στην πόλη μας. Η αρχή που έβαλες, ελπιδοφόρα. Περιμένουμε γιατί, τώρα πια, μας κακόμαθες…

Λιάνα Μηλιδάκη- Βαβουράκη

Φιλόλογος