Περιδιαβαίνοντας τη μέση ελληνική πόλη, έχοντας μαζί σου μια στοχαστική ματιά και τη
Περιδιαβαίνοντας τη μέση ελληνική πόλη, έχοντας μαζί σου μια στοχαστική ματιά και τη διάθεση ενός τυπικού παρατηρητή, δε μπορεί, παρά να γίνεις μάρτυρας μια έντονης μάχης ανάμεσα στον κάτοικο και την κατοικία, ανάμεσα στο ιδιωτικό και το δημόσιο, ανάμεσα στο χρήστη και τη χρήση. Μέσα απ’ την ένταση και τη βία των δύο πλευρών, αυτή η συνισταμένη, αυτή η «ίσαλη» αναρχία, προσδίδει στην πόλη απροσδιόριστη γοητεία, μα και ασάφεια και σύγχυση.
Ανεπτυγμένη συνήθως γύρω από ένα έντονο αρχαίο τόπο- μνημείο, που προδίδει τη συνέχεια και την ιστορικότητα του χαρακτήρα της, διαμορφώνοντας – ή για την ακρίβεια προσηλυτίζοντας, ταυτόχρονα, μέσα από τον όγκο και το ιστορικό «βάρος» του, το μέσο αρχαιολάτρη κάτοικό της, είναι υποχρεωμένη να υπηρετήσει επίκαιρες ανάγκες, από θέση, που ίσως να ήταν κατάλληλη για να αποφεύγει πειρατικές επιθέσεις ή να είναι κοντά στο θεό Ήλιο.
Και κάπου εκεί, Ηφαιστίωνος και Σόλωνος ή άλλου αρχαιοέλληνα γωνία, ίσως νεοκλασικό, ίσως βενετσιάνικο, σίγουρα σε φάση ερειποποίησης, ένα διώροφο κτίσμα με ρωμαϊκά κεραμίδια και πανάρχαια ακροκέραμα, δίπλα σ’ αυτή την προσφυγική πολυκατοικία, ο νέο-κάτοικος, μοιάζει νικημένος, μπροστά σ αυτό το σύστημα δόμησης «ανεστραμμένης δαντέλας» της μέσης ελληνικής πόλης. Τυχαία ερριμμένοι όγκοι, ένας αδιέξοδος δρόμος, έτερα οδικά δίκτυα με μήκος που αναντίστοιχα αυξάνεται σε σχέση με το αμετάβλητο πλάτος του, οξύμωρα ακίνητα στην κίνηση πλάσματα με δύο πόδια και τέσσερεις ρόδες, άχρηστες για τους πολλούς, χρήσεις γης κι ένα βενζινάδικο στην πιλοτή μιας πολυκατοικίας, συνθέτουν εκ πρώτης όψεως, την εικόνα της επιβολής της πόλης πάνω στον πολίτη.
Με μια πιο προσεκτική ματιά όμως, θα διαπιστώσει εύκολα κανείς, ότι ο πολίτης αντεπιτίθεται. Πάνω στα ρωμαϊκά κεραμίδια, εκεί, Ηφαιστίωνος και Σόλωνος, ένας ηλιακός θερμοσίφωνας ή ένα επιδοτούμενο πανέλο μαρτυρά ότι είναι ζωντανός, ότι δρα, ότι διαμορφώνει με τον τρόπο του το «pixel» που το αναλογεί. Είναι και αυτή η γλάστρα μπροστά από το παράθυρο που κρύβει τη ρωγμή από το τον τελευταίο μεγάλο σεισμό, ο κλειστός ημί-υπαίθριος χώρος, το αυθαίρετα περιορισμένο, εντός τζαμαρίας, πανάκριβο σαλόνι, εκπρόσωπος του “think big”κι αυτή η αναρτημένη μονάδα κλιματισμού που αναγκάζει τους περαστικούς στο μαρτύριο της «σταγόνας», εκδικούνται για λογαριασμό του ενοίκου την πεζή κακά προσανατολισμένη, οικία των «τεσσάρων τοίχων». Το ελεύθερο οικόπεδο πέντε κληρονόμων που δε μιλιούνται μεταξύ τους, το κράσπεδο με τη ράμπα αναπήρων για βοήθεια στην «ανάβαση», είναι το νέο δωρεάν χώρος στάθμευσης, μακράς ή μικρής διαρκείας αντίστοιχα, η Λ.Ε.Α. η επιπλέον λωρίδα κυκλοφορίας που λείπει και οι μισογκρεμισμένοι τοίχοι της μάντρας αυτοκινήτων ένας υπέροχος καμβάς για τους καλλιτέχνες με τα σπρέι.
Αυτή η μάχη χωρίς νικητή, αφήνει πίσω της μια πόλη με σημάδια ζωής και δράσης, μα και χωρίς χαραχτήρα, μια πόλη απάνθρωπη φτιαγμένη από τους ανθρώπους για τις ανάγκες του ανθρώπου, μια πόλη άναρχη, να κινείται μέσα στο χρόνο και να αυξάνεται δια της προσθήκης και όχι δια της αντικατάστασης, δια της προσαρμογής και όχι δια της ένταξης.
Του Θοδωρή Δουλουμπέκη
Πολιτικού Μηχανικού Ε.Μ.Π.
www.d-engineering.gr
