Τους έχω πολλές φορές αποκαλέσει απατεώνες. Ναι. Απατεώνες του κοινού ποινικού δικαίου
Τους έχω πολλές φορές αποκαλέσει απατεώνες. Ναι. Απατεώνες του κοινού ποινικού δικαίου είναι εκείνοι που διαφεντεύουν σήμερα τις τύχες της Ευρώπης. Και η χώρα μου είναι ένα από τα θύματα αυτών των απατεώνων.
Κόπτονται τάχα να φέρουν στα ίσια της αυτή την άμοιρη χώρα από την άσχημη οικονομική κατάσταση, που με την ανοχή τους φέρανε οι άφρονες πολιτικοί της, ενώ στην πραγματικότητα τη σπρώχνουν όλο και πιο βαθιά προς τον όλεθρο. Οι νάνοι πολιτικοί, τα αντρίκελα της Αμερικής, οι φαρισαίοι υποκριτές, σαν πόντιοι πιλάτοι, αυτοανακηρύσσονται σωτήρες της πατρίδας μου, αφού οι δικοί μου νάνοι τους άνοιξαν, χωρίς την έγκρισή μου, διάπλατα τις πόρτες. Τους χαρακτηρίζω -και είναι- φαρισαίοι υποκριτές, γιατί αν στ’ αλήθεια ενδιαφέρονται να βγάλουν τη χώρα μου από το σημερινό αδιέξοδο, η λύση είναι τόσο απλή και δεν το κάνουν. Αντί να δανείζονται χρήματα φτηνά από χώρες, που και οι πουλημένοι πολιτικοί μας θα μπορούσαν να πάρουν και να μας τα πουλούν με δυσβάστακτους τόκους, για να μας προμηθεύουν πολεμικό υλικό -κοινώς παλιοσίδερα- παίρνοντάς μας πίσω το ακριβοπληρωμένο ζεστό χρήμα, θα αναλάμβαναν -ως όφειλαν- τη φύλαξη των συνόρων της χώρας μου, αφού αποτελούν πια τα όρια και της τραβεστί Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αντ’ αυτού μας έστειλαν «σόγαμπρους» τους μαθητευόμενους «μάγους» της οικονομίας, για να εποπτεύουν και να επεμβαίνουν μ’ έναν πρόστυχο και απροκάλυπτα τρόπο, το οικονομικό ξεζούμισμα του λαού, όχι για την οικονομική του ανάκαμψη, αλλά για να πάρουν με ασφάλεια πίσω εκείνα που καθημερινά μας χρεώνουν υποθηκεύοντας την ψυχή μας, ενώ όπως είπαμε μας ξαναπαίρνουν πίσω μ’ έναν πρόστυχο και ελεεινό τρόπο.
Και κάτι, που εν πρώτοις φαίνεται άσχετο, με το παραπάνω θέμα, μα στην ουσία είναι άμεσα σχετικό με την όλη κατάσταση που αντιμετωπίζει στον καιρό μας η χώρα. Μέσα σ’ αυτό τον πολιτικό βούρκο που ζούμε, μέσα σ’ αυτές τις πολιτικές κακοσμίες που από παντού αναδύονται, ο λαός θα περίμενε μέσα από αυτόν τον βάρβαρο, κάτι το καινούριο, το άφθαρτο, το ελπιδοφόρο να φανεί. Εκεί λοιπόν ανάμεσα στη λαϊκή προσμονή, νάσου και ξεπηδά μια κυρία, που αν δεν είχε φορέσει σαν τατουάζ ένα ηρωικό όνομα, θα φάνταζε σαν φιγούρα από κάποιο μακρινό εφιάλτη. Ναι. Ναι. Καλά καταλάβατε. Η ταπεινότητά μου δεν θα την αναφέρω με το όνομά της, γιατί δεν ξέρω αν πρέπει. Γεγονός πάντως είναι, πως αν ο λαός δεν είχε μνήμη, θα μπορούσε να φανταστεί πως αυτό το πλάσμα, μας έρχεται από κάποιο μακρινό πλανήτη.
Θα μπορούσε να φανταστεί πως αυτό το πλάσμα είναι ένα καινούριο αστέρι, που όμως ανατέλλει από τη δύση. Πολλούς θα μπορούσε να ξεγελάσει εκείνο το πλατύ απωθητικό χαμόγελο, όταν ακούει να καταφέρετε κατά της Νέας Δημοκρατίας, ωσάν να μην ήταν μέχρι χθες ένα από τα επίλεκτα πρωτοκλασάτα στελέχη της. Ωσάν να μην φιγουράρισε το όνομά της και μέλους της οικογένειάς της, στις εφημερίδες για τη SIEMENS. Χωρίς μέχρι σήμερα να έχουν δοθεί πειστικές εξηγήσεις. Εμένα τέτοια αστέρια, μου θυμίζουν καταστροφικούς κομήτες και μάλιστα με μαύρη από το παρελθόν ουρά.
Κώστας Π. Μανιάς
