Τελευταία παρακολουθώ τα τεκταινόμενα στο Ωδείο

Τελευταία παρακολουθώ τα τεκταινόμενα στο Ωδείο. Το δίκιο βέβαια, αφού άκουσα στο ραδιόφωνο και διάβασα τις εκατέρωθεν δηλώσεις κ.λπ. το έχει ο Μανώλης ο Καλλέργης. Εγώ όμως θα ασχοληθώ με άλλο θέμα. Εδώ στο Ρέθυμνο υπάρχουν διάφορα σωματεία και σύλλογοι τα οποία πηγαίνουν κληρονομικό δικαίωμα από πατέρα σε γιο, από μητέρα σε κόρη, από θείο σε ανιψιό κ.ο.κ.

Όλοι αυτοί θεωρούν κτήματά τους τούς εν λόγω συλλόγους και σωματεία και αλίμονο σε όποιον τολμήσει να διεκδικήσει προεδρεία. Αυτό έπαθε και ο φίλος μου ο Μανώλης ο Καλλέργης. Δεν αφήνουν επιτέλους ορισμένους να δοκιμαστούν κι αυτοί, που και νεότεροι είναι και ικανότητες έχουν και πιο καθαρό μυαλό και δεν έχουν μείνει στην εποχή που έδεναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα.

Προσφέρατε αυτά που προσφέρατε και νάστε καλά. Και γι’ αυτή την προσφορά σας σάς ευχαριστούμε και σας τιμούμε, όμως μετά από μια ηλικία ούτε οι δυνάμεις μας ούτε το μυαλό βοηθούν. Άστε πια τους θώκους και τα οφίκια να τους πάρουν και άλλοι. Καθίστε στη θαλπωρή του σπιτιού σας, δέστε και παίξτε τα εγγονάκια σας και αφήστε να προχωρήσουν και άλλοι. Ότι δώσατε - δώσατε, τώρα στην ηλικία που βρίσκεστε ούτε φαντασία διαθέτετε αλλά  ούτε και δυνάμεις για να παλέψετε. Κάτσετε μωρέ πια στην μπάντα. Τόσο ετερόφωτοι είστε που αν δεν έχετε έναν τίτλο (καλά λένε ότι στην Ελλάδα έτσι και πετάξεις πέτρα ή πρόεδρο θα χτυπήσεις ή σκύλο) δεν κάνετε καλό. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους προέδρους, αλλά και σε άλλα πρόσωπα τινά.

Το σεβασμό αγαπητοί μου τον προκαλεί το ίδιο το άτομο και όχι ο τίτλος του.

ΝΙΚΟΣ ΣΚΑΡΒΕΛΗΣ