Τα συνδικάτα ιστορικά αποτελούν ομάδες εργατών, που οργανώνονται με
Τα συνδικάτα ιστορικά αποτελούν ομάδες εργατών, που οργανώνονται με σκοπό τη διεκδίκηση δικαιωμάτων και τη διασφάλιση κεκτημένων. Ωστόσο, διαχρονικά, η εργατική τάξη δεν αποτελείται μόνο από «προλετάριους» -σε ό, τι αφορά την ιδεολογία του καθενός-, παρόλο που ο συνδικαλισμός γεννήθηκε μέσα στα πλαίσια του κομμουνιστικού ιδεώδους.
Εφόσον λοιπόν, μέσα στην εργατική μάζα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν ιδεολογικές αντεγκλήσεις -πράγμα φυσιολογικό και καθόλα δημοκρατικό- δεν είναι κατακριτέος ο κατακερματισμός της μάζας αυτής και η δημιουργία ομάδων πίεσης/συνδικάτων με βάση το ιδεολογικό υπόβαθρο. Όμως, δυστυχώς, το ένα φέρνει το άλλο, όπως λέμε. Η κομματικοποίηση και η αντίστοιχη εξυπηρέτηση των συμφερόντων του εκάστοτε συνδικαλιστικού σχηματισμού ήρθε ως φυσικό επακόλουθο.
Υπεύθυνο για την ουτοπική παρουσία του συνδικαλιστικού κινήματος είναι το κράτος. Ήδη στη Ρωσία των Μποσελβίκων (αρχές 20ού αιώνα) έλαβε χώρα μια πρώτη μορφή κρατικοποίησης του συνδικαλιστικού κινήματος, με τη συνεπαγόμενη έλλειψη ανεξάρτητης δράσης του. Στη χώρα μας, το εκάστοτε κυβερνών κόμμα διορίζει, ελέγχει και κατευθύνει (από την ίδρυσή της) τα όργανα της ΓΣΕΕ, ενός κρατικού επί της ουσίας οργανισμού, διόλου ανεξάρτητου. Και στον αντίποδα υφίσταται πάντα το αντιπολιτευτικό κομμάτι της ΓΣΕΕ. Πρόκειται επομένως για μια μορφή «μικροπολιτικής», για κομματικούς μηχανισμούς, θυγατρικούς, άρρηκτα συνδεδεμένους με τα μητροπολιτικά κόμματα και σχεδόν απολύτως εξαρτώμενους από αυτά. Πέρα από τη ΓΣΕΕ, τα κομματικά κριτήρια έχουν εισβάλει στους περισσότερους συνδικαλιστικούς φορείς, ελάχιστοι είναι αυτοί που έχουν γλιτώσει από το «μικρόβιο». Εδώ, θα μου πείτε, έχουν εισβάλει αλλού κι αλλού, τα συνδικάτα θα άφηναν ήσυχα;
Εδώ, όμως έρχεται να δέσει και η ατομικιστική νοοτροπία του Έλληνα πολίτη, ο οποίος συντηρεί την τωρινή πολιτική και «μικροπολιτική» κατάσταση. Η έννοια της συλλογικότητας ως χαρακτηριστικό στοιχείο του συνδικαλισμού εκλείπει, η εξυπηρέτηση των «εγώ και των του οίκου μου» συμφερόντων έχουν αντικαταστήσει τη διεκδίκηση των εργασιακών δικαιωμάτων για το σύνολο του εργαζόμενου κόσμου, συντηρώντας ένα καθεστώς με «προύχοντες, τσιφλικάδες και δούλους υπό το Σουλτάνο».
Όμως ο «σουλτάνος» (βλ. 300 του ελληνικού κοινοβουλίου) καλά περνούσε, καλά περνάει και θα συνεχίσει να περνάει καλά. Και οι «προύχοντες» και οι «μεγαλοτσιφλικάδες» είναι λίγοι, πολλοί λίγοι κι ας νομίζουν κάποιοι συνδικαλιζόμενοι/κομματικοί πελάτες ό, τι έχουν πιάσει την «καλή». Είναι δούλοι/υποχείρια και σε τελική ανάλυση και αχάριστοι αφού αυτοί πρωτοστατούν στα ξεβολέματα που προωθεί η τωρινή κυβέρνηση. Η ιδεολογική βάση των ομάδων πίεσης/συνδικάτων, λοιπόν, έχει πάει περίπατο προ πολλού, στο βωμό του ατομικού συμφέροντος γίνονται όλα. Όσο δεν αλλάζει η κατάσταση είμαστε δυστυχώς όλοι «δούλοι». Μακάρι να έρθει ο καιρός που θα λέμε «αφέντες και δούλοι ίδια σκατά γινήκαμε ούλοι» και να ισχύει. Φτάνει το «εγώ» να αντικατασταθεί από το «εμείς»…
Νίκος Πολιουδάκης
Πτυχιούχος Επικοινωνίας & ΜΜΕ
Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
