«Είμαστε οι καλύτεροι φίλοι, τα λέμε όλα μεταξύ μας»
«Είμαστε οι καλύτεροι φίλοι, τα λέμε όλα μεταξύ μας», «είναι ο έρωτας της ζωής μου, το έχω δοθεί ολοκληρωτικά» είναι μερικές από τις τοπ φράσεις που ακούμε κατά καιρούς στους φιλικό-ερωτικό-σχεσιακούς κύκλους.
Εσύ που διαβάζεις το άρθρο, είσαι ειλικρινής ή έχεις τα δικά σου μικρά μυστικά; Ποιο από τα δύο είναι τελικά το σωστό για τις σχέσεις; Δύσκολο το θέμα, και εγώ απορώ για ποιο λόγο ακριβώς το επέλεξα. Ίσως γιατί με απασχολεί κατά καιρούς και λύση δεν έχω βρει.
Ας ξεκινήσουμε από αυτά που σίγουρα γνωρίζουμε. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι το δυσκολότερο πράγμα που υπάρχει, αλλά χωρίς αυτές δεν μπορούμε να επιβιώσουμε. Επιθυμούμε να προσφέρουμε με πράξεις, λόγια και συναισθήματα αλλά και να δεχτούμε τα ανάλογα.
Η πιο παράδοξη και δύσκολη στην εφαρμογή συμβουλή, που έχουμε λάβει για τις σχέσεις είναι το «να είσαι πάντα ειλικρινής» ενώ στην ουσία οι ίδιοι οι άνθρωποι δεν το αντέχουμε. Σε όλους μας υπάρχουν πράγματα που δεν αντέχουμε να ακούμε από τις σχέσεις μας, οπότε έμμεσα καλλιεργούμε την πεποίθηση πως δεν μπορείς πάντα να πεις αυτό που θες.
Από την άλλη τίθεται και το ζήτημα της προστασίας του ίδιου μας του εαυτού. Σκέφτομαι συχνά: « είναι δυνατόν να δοθώ ολοκληρωτικά σε έναν άνθρωπο; Αν κάποια στιγμή αυτό χαλάσει, πως θα το αντιμετωπίσω; Πως θα σηκωθώ ξανά;»
Αυτές και άλλες πολλές σκέψεις καίνε τα μυαλά τα δικά μου αλλά είμαι σίγουρος πως το ίδιο συμβαίνει και με τα δικά σας. Σε μια έρευνα μου για το θέμα αυτό, διάβασα την εξής ρήση από μια διακεκριμένη ψυχολόγο.
Η ψυχολόγος Χρυσούλα Μαυράκη λέει: «Επειδή ο έρωτας πρέπει να έχει μυστήριο και να έχει ενδιαφέρον, υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούμε ή δεν πρέπει να τα ομολογήσουμε στον άνθρωπο που αγαπάμε. Βέβαια, το να κρατάμε μυστικά και να έχουμε κομμάτια της ζωής μας ή της ψυχής μας ή της σκέψης μας κρυφά δεν είναι καλό. Η σχέση πρέπει να είναι τέτοια που να μπορώ να μοιράζομαι με τον άνθρωπο που αγαπώ τα πάντα. Είναι όμως κάποια πράγματα τα οποία για λόγους προστασίας -και δικής μου και δικής του και της σχέσης- δεν θα τα πω»
Λέμε όσα χρειάζεται να ξέρει ο άλλος για να μας έχει εμπιστοσύνη και να μπορεί να καταλάβει τι νιώθουμε, πως σκεφτόμαστε, τι θέλουμε. «Δεν θεωρούμε αυτονόητα κάποια πράγματα που θεωρούμε ότι θα έπρεπε να τα ξέρει και μετά θυμώνουμε που δεν μύρισε τα νύχια του και δεν τα ξέρει» λέει χαρακτηριστικά η κ. Μαυράκη.
Σίγουρα σε ένα βαθμό συμφωνώ με τις παραπάνω ρήσεις αλλά ως ένας ταπεινός αισθηματίας αρθρογράφος θα σας πω και εγώ κάποιους δικούς μου λόγους για τους οποίους κάποιες στιγμές είναι καλό να τα λέμε όλα.
Ο πρώτος είναι πως όταν δεν μιλάμε συσσωρεύονται στον εγκέφαλο και στη καρδιά πολλά. Το να μιλάς είναι κάποιες φορές ο μόνος τρόπος να σώσεις τις σχέσεις σου. Είναι η τελευταία λύση, όταν όλα τα άλλα περιθώρια έχουν εξαντληθεί. Όταν μια σχέση οδηγείτε σε κρίση, τότε μαζεύονται αισθήματα αρνητικά και συσσωρεύονται και αν δεν «ξεσκονιστούν εγκαίρως» τότε υπερτερούν και νικούν κάθε τι καλό. Φανταστείτε να έχετε ένα μπαλόνι σκέψεων στο κεφάλι σας. Πόσο ανακουφισμένοι θα νιώσετε εάν με την καρφίτσα του διαλόγου το σπάσετε μια και καλή; Πόσος χώρος για άλλα πιο δυνατά αισθήματα και πιο εποικοδομητικά κατά τη γνώμη μου.
Δεν λέω, σίγουρα το «πρέπει να μιλήσουμε» είναι πολύ άσχημο για τις σχέσεις μας. Αλλά όταν κάτι αξίζει και επιθυμούμε να το διατηρήσουμε, καλό είναι κατά τη γνώμη μου να επιλέγουμε αυτή την οδό.
Υπάρχει η κατηγορία των ανθρώπων που επιθυμεί να δίνει όνομα σε αυτά που νιώθει και λέει. Είναι για αυτούς ο μόνος τρόπος για να το αντέξουν. Όταν είσαι εσωστρεφής φορτώνεις το σύστημα με πάρα πολλά, και κάποια στιγμή φτάνεις στο black out. Με το να δώσουμε όνομα στο πρόβλημα ή στην σκέψη, αποφορτιζόμαστε συναισθηματικά. Και επειδή ως χαρακτήρας είμαι πολύ επίμονος για να περάσει το δικό μου αλλά και φανατικός του Χάρι Πότερ θα κλείσω με το εξής παράδειγμα:
Στο Xάρι Πότερ, αυτοί που τολμούν να πουν τον κακό «Ξέρεις - ποιον» με το όνομά του είναι οι μόνοι που μπορούν και να τον αντιμετωπίσουν.
Βάιος Ντάφος-Φοιτητής Φιλολογίας
