Δύσκολη δουλειά ο Συνδικαλισμός και σπάνιο είδος οι καλοί Συνδικαλιστές. Αλλά όχι αδικαιολόγητα
Δύσκολη δουλειά ο Συνδικαλισμός και σπάνιο είδος οι καλοί Συνδικαλιστές. Αλλά όχι αδικαιολόγητα. Είναι , βλέπετε , μια δραστηριότητα που θέλει σοβαρότητα και υπευθυνότητα αλλά κατά κανόνα ασχολούνται με αυτήν , άνθρωποι που έχουν πάρει διαζύγιο και από τις δύο αυτές ιδιότητες. Γι αυτό και δε μου προκαλεί καμία εντύπωση πως όλο αυτόν τον καιρό , με τόσες και τόσες απεργίες , δεν έχω δει έστω και έναν Συνδικαλιστή που να δείχνει ότι έχει κάνει έγκαιρα δύο στοιχειώδη πράγματα για να προστατέψει πραγματικά αυτούς που εκπροσωπεί.
Τι εννοώ? Μα πολύ απλά πως για να εκπροσωπεί κανείς κάποιους συναδέλφους του θα πρέπει να βλέπει και λίγο πιο «πέρα από τη μύτη του» , να διαβλέπει αυτά που έρχονται και να μιλάει έγκαιρα για όσα απαράδεκτα διαπιστώνει. Στην αντίθετη περίπτωση , θα καταφεύγει υποχρεωτικά σε κούφιες μεγαλοστομίες του τύπου : «θα ματώσουμε» , «είμαστε ανυποχώρητοι» και άλλα σχετικά .Όπως για παράδειγμα στους Συνδικαλιστές των ΔΕΚΟ αλλά και σε ευαίσθητους χώρους όπως είναι η υγεία.
Λένε , και πολύ σωστά , ότι υπεύθυνοι για τις σπατάλες στους χώρους δουλειάς τους είναι οι εκάστοτε Διοικήσεις , γιατί αυτές έπαιρναν τις αποφάσεις και διόριζαν ανεξέλεγκτα και σπαταλούσαν ασύστολα. Εκείνο που δε λένε , είναι ότι σε αυτές τις Διοικήσεις συμμετείχαν και εκπρόσωποι των εργαζομένων και συνέταιροι και στους διορισμούς και στο πλιάτσικο που γίνονταν όλα αυτά τα χρόνια. Άρα γνώριζαν πολύ καλά και ανέχονταν όλα αυτά που γινόντουσαν γιατί έτσι τους βόλευε.
Κι έρχονται σήμερα οι οδηγοί των Μ.Μ.Μ. να διαμαρτύρονται για την αύξηση των εισιτηρίων που το πληρώνουν οι άνεργοι , οι συνταξιούχοι και όλοι αυτοί που δεν έχουν τα δικά τους προνόμια και οι μόνοι που δεν το πληρώνουν είναι οι ίδιοι και οι οικογένειές τους διότι έχουν «Ελευθέρας». Άκουσα σήμερα από τους συνδικαλιστές των ιατρικών συλλόγων ότι εκτός από τα αιτήματά τους να αποσυρθεί το νομοσχέδιο που τους αφορά , ζητάνε να καταργηθεί και το ποσό που δίνεται για εξέταση στα νοσοκομεία. Και το λένε αυτοί , που δεν μπαίνουν στο χειρουργείο αν δε δουν πρώτα το «φακελάκι»… Το λένε αυτοί που με δικές τους γνωματεύσεις πληρώνονται 70.000 ανάπηροι «μαϊμού » από τα χρεοκοπημένα ασφαλιστικά ταμεία. Και μόνο ο αυτοχαρακτηρισμός, ουσιαστικά ως παραπληγικών όλων των γιατρών του Κέντρου Υγείας της Λέσβου , εκθέτει ανεπανόρθωτα στα μάτια των πολιτών τον κλάδο και δημιουργούν τεράστια ερωτηματικά για την ποιότητα και τη συμπεριφορά έναντι του Κοινωνικού συνόλου.
Δείχνει ανάγλυφα ένα ακόμα party σπατάλης και εξαπάτησης που στήθηκε «ελαφριά την καρδία» εις βάρος του τρύπιου Δημοσίου ταμείου. Εάν κάνουν τέτοιες κομπίνες 20 γιατροί , τότε τι θα πρέπει να περιμένουμε από εξαθλιωμένους πολίτες που βάλλονται πανταχόθεν? Το συμπέρασμα λοιπόν είναι , ότι είτε για τις ΔΕΚΟ πρόκειται είτε για φαρμακοποιούς και γιατρούς , είτε για όλους αυτούς που το σύστημα τους έχει μάθει να πληρώνουν άλλοι για αυτούς , το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το ΤΟΜΑΡΙ τους… Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
