πόσα δεν είδαμε τις προηγούμενες ημέρες...
Πόσα δεν είδαμε τις προηγούμενες ημέρες στις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης (facebook, twitter,), σε ειδησεογραφικά site και σε blogs σχετικά με το θέμα των λαθρομεταναστών στη Νομική, για τις αιματηρές διαδηλώσεις στην Αίγυπτο και γενικότερα για όσα αρνητικά απασχολούν την επικαιρότητα.
Πληθώρα κόσμου καθημερινά χρησιμοποιεί το ίντερνετ προκειμένου να διαδηλώσει, να εκφρασθεί, να φωνάξει μέσα από τη «βουβαμάρα» των «ηχηρών» και αιχμηρών ηλεκτρονικών κειμένων, να αποδοκιμάσει ή να επιδοκιμάσει. Είναι πολύ εύκολο πλέον να διαδηλώνεις από τον υπολογιστή σου, πιο ειρηνικό, πρακτικό και λιγότερο επώδυνο αν αναλογιστεί κανείς τα συλλαλητήρια των δρόμων, που τις περισσότερες φορές καταλήγουν σε συμπλοκές μεταξύ διαδηλωτών(;) και αστυνομίας ή μεταξύ αντιφρονούντων ομάδων. Αυτό ωστόσο, δεν πρέπει να σημαίνει μια απαθή στάση μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή, αλλά μια συνοδευτική δραστηριότητα που εξυπηρετεί την ελευθερία έκφρασης.
Ο καθένας, είτε επώνυμα είτε με nickname, μπορεί να διατυπώσει απόψεις, να καυτηριάσει καταστάσεις, να δώσει «τροφή» για σκέψη, να πληροφορήσει, να προπαγανδίσει, να εναντιωθεί. Χαρακτηριστική ήταν η στάση το Αιγυπτίου προέδρου, Μπουμπάρακ, ο οποίος σε μια κίνηση στρατηγικής και πανικού ταυτόχρονα, έκοψε κάθε δίαυλο επικοινωνίας εντός της Αιγύπτου τις πρώτες μέρες των βίαιων συγκρούσεων στη χώρα του. Φοβούμενος το ήδη τεταμένο κλίμα, θέλησε να φιμώσει τους πάντες και τα πάντα.
Το ίντερνετ «έπεσε», η λογοκρισία έκανε για άλλη μια φορά την εμφάνισή της και η λαϊκή αντίδραση έμεινε ορφανή στο επικοινωνιακό της κομμάτι, τουλάχιστον εντός της αφρικανικής χώρας. Οι εκδηλώσεις συμπαράστασης στον αιγυπτιακό λαό όμως, μέσω των «ηλεκτρονικών διαδηλώσεων» ανά τον κόσμο και η παγκόσμια κατακραυγή κατά της κατασταλτικής συμπεριφοράς του καθεστώτος Μπουμπάρακ υπήρξαν πολύ έντονες.
Διαχρονικά, από όταν τα ηλεκτρονικά μέσα έκαναν την εμφάνιση τους, με πρώτο το ραδιόφωνο, τα κέντρα εξουσίας χρησιμοποίησαν την νέα τεχνολογία προς ενίσχυση της επιρροής τους στους λαούς και την τελική χειραγώγησή τους. Δυστυχώς για αυτά, η δυνατότητα πρόσβασης στα τεχνικά μέσα ανθρώπων προερχόμενων από την «άλλη πλευρά του λόφου», έδωσε το έναυσμα για διαδηλώσεις, ειρηνικές και μη, ανατρέποντας σε πολλές περιπτώσεις συγκεντρωτικά καθεστώτα.
Στις μέρες μας, στην εποχή της ακατάπαυστης πληροφόρησης και του διαδικτύου, δεν μπορούμε να ξέρουμε κατά πόσο έχουν αντίκρισμα οι «διαδηλώσεις» μέσων των υπολογιστών μας. Ένα όμως είναι σίγουρο: «Η γλώσσα -στην περίπτωση μας η ηλεκτρονική γλώσσα- κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει» όπως λέει ο θυμόσοφος λαός και για άλλη μια φορά έχει δίκιο. Οι λέξεις μετρούν, οι απόψεις ξυπνούν κι οι αλήθειες πονούν.
Νίκος Πολιουδάκης
Πτυχιούχος Επικοινωνίας & ΜΜΕ
Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
