Λογαριασμό facebook έχουν όλοι ή σχεδόν όλοι.

Λογαριασμό facebook έχουν όλοι ή σχεδόν όλοι.Το ιντερνετικό «φατσοβιβλίο»- όπως εύστοχα άκουσα να το χαρακτηρίζει ένας καθηγητής πληροφορικής- αποτελεί χώρο αυτοπροβολής και επίδειξης προσωπικών στιγμών, τρόπο διεξαγωγής συνομιλιών και δημιουργίας φιλιών(;) και εν γένει έναν διαδικτυακό τόπο άμεσης ή έμμεσης τηλεσυναναστροφής.

Όπως έχει παρατηρηθεί, άτομα στην ηλικία της εφηβείας, κλεισμένα στην ανασφάλεια τους και την ασφάλεια που τους παρέχει η εκ του μακρόθεν επικοινωνία, θεωρούν απαραίτητο το fb προκειμένου να συνάψουν σχέσεις, ερωτικές ή φιλικές, με τη διαπροσωπική επικοινωνία να περνάει σε δεύτερη μοίρα ή να εκλείπει πλήρως. Στον περιορισμένο ελεύθερό τους χρόνο μετά το σχολείο, το φροντιστήριο ή οποιαδήποτε άλλη καθημερινή τους δραστηριότητα σειρά παίρνει η χρήση- κατάχρηση του fb μέσω του υπολογιστή στο σπίτι ή στο net-cafe.

H μόδα του fb δεν έχει αφήσει ανεπηρέαστες και άλλες ηλικίες-συμπεριλαμβανομένου και του γράφοντος. Ωστόσο όσοι δεν έχουν καταφέρει να ξεφύγουν από τη μόδα αυτή, τουλάχιστον έχουν σε μεγάλο βαθμό ολοκληρώσει την κοινωνικοποίησή τους ως χαρακτήρες. Το fb και γενικότερα πολλές συναφείς διαδικτυακές δραστηριότητες τους αλλοτριώνουν αλλά δεν τους εμποδίζουν να υπάρξουν ως φυσιολογικά κοινωνικά όντα, καθώς έχουν προλάβει να εξελιχθούν σε τέτοια. Ο κίνδυνος απομόνωσης όμως που ελλοχεύει για τις μικρότερες ηλικίες είναι τεράστιος. Η κοινωνικοποίηση των νέων ατόμων πρέπει να ξεκινά από την άμεση επικοινωνία με τους γονείς στο σπίτι, να συνεχίζεται μέσα από τη συναναστροφή με τους εκπαιδευτικούς και τους συμμαθητές/φίλους στο σχολείο και το φροντιστήριο και να ενισχύεται μέσα από την ενασχόληση με εποικοδομητικές δραστηριότητες, όπως ο αθλητισμός, η μουσική και η φυσιολογική παρέα με συνομιλήκους.

Το fb ωστόσο, δεν είναι απορριπτέο. Πρέπει να αντιμετωπίζεται ως συνοδευτικό ψυχαγωγικό κομμάτι του ελευθέρου χρόνου των εφήβων-και όχι μόνο. Αλλά μέχρι εκεί. Αποτελεί εν τέλει μια ακόμη «ψευδανάγκη» της σύγχρονης καταναλωτικής κουλτούρας και του αστικού τρόπου ζωής. Ο οποίος, από καταβολής του απέβλεπε στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των ανθρώπων. Ποτέ όμως δεν υπολόγισε τους «παρατρεχάμενους» κινδύνους. Διότι οι άνθρωποι προορίζονται για να μιλούν με ανθρώπους κι όχι με οθόνες και λογισμικά.

Nίκος Πολιουδάκης

krihtikos.blogspot