Ως πρώτος σταθμός
Ως πρώτος σταθμός του λαχείου μπορεί να χαρακτηριστεί η εξεύρεση θέσης στάθμευσης στην πόλη του Ρεθύμνου. Το φαινόμενο εντάθηκε μετά το πρόγραμμα αστικών αναπλάσεων του δήμου Ρεθύμνου (νέα και μεγάλα πεζοδρόμια-ποδηλατοδρόμοι) που μείωσαν αισθητά τις θέσεις αυτοκινήτων. Το κέντρο της πόλης εμφανώς (χωρίς καμιά δόση υπερβολής και διάθεσης για κακοπροαίρετη κριτική), μοιάζει σαν ένα απέραντο χώρο στάθμευσης, όπου ακόμα και οι κεντρικές οδικές αρτηρίες από τα διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα είναι απροσπέλαστοι και με ρυθμούς χελώνας κινούνται τα αμάξια αλλά προπάντων τα οχήματα πρώτων βοηθειών.
Θα μας πει βέβαια κάποιος ότι σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες στα ιστορικά-εμπορικά κέντρα των πόλεων (μικρών ή μεγάλων) απαγορεύεται η είσοδος και η παραμονή των οχημάτων αλλά και ότι η κακή συνήθεια των Ελλήνων να έχουν την απαίτηση να σταθμεύουν όσο το δυνατόν πιο κοντά στον τόπο προορισμού, επιδεινώνει την κατάσταση! Σωστό.
Από την άλλη όμως είναι επίσης γνωστό ότι στις ευρωπαϊκές αυτές πόλεις που απαγορεύεται «διά ροπάλου» η είσοδος των αυτοκινήτων, διαθέτουν ικανοποιητικό αριθμό χώρων στάθμευσης που εξυπηρετούν άνετα ντόπιους και επισκέπτες με αποτέλεσμα το κέντρο της πόλης να παραμένει άδειο από τα τροχοφόρα. Είναι επίσης γνωστό ότι η συγκοινωνιακή κάλυψη με τα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι συνεχής καλύπτοντας έτσι ένα μεγάλο μέρος ανθρώπων που εξυπηρετούνται σε καθημερινή βάση από τις μεταφορές.
Ένα τέτοιου είδους μοντέλο θα μπορούσε να εφαρμοστεί (στα πλαίσια των δυνατοτήτων μια πόλης όπως το Ρέθυμνο) με τη δημιουργία μεγάλων χώρων στάθμευσης περιμετρικά της πόλης, αφού τα υφιστάμενα δεν επαρκούν, αν αναλογιστεί κανείς την αύξηση του πληθυσμού στο νομό μας αλλά και την πρωτιά στον αριθμό των αυτοκινήτων κατ’ αναλογίαν πληθυσμού. Η χάραξη νέων δρόμων και η επίσπευση του λεγόμενου «περιφερειακού δρόμου» θα αποσυμφορήσει την κατάσταση, αφού οι υπάρχοντες δρόμοι που εξυπηρετούν τώρα χιλιάδες αυτοκίνητα είχαν σχεδιαστεί με τις προδιαγραφές και τις ανάγκες του ’60 και του ’70. Η συνεχής και καθολική κάλυψη της πόλης του Ρεθύμνου με λεωφορεία (και στις περιπτώσεις των κεντρικών δρόμων της παλιάς πόλης πχ. Αρκαδίου, Μελισσινού, Γερακάρη) με τα λεγόμενα μίνι μπας, θα έλυνε σε μεγάλο βαθμό την απαίτηση των ντόπιων να σταθμεύσουν όσο γίνεται δίπλα στο χώρο εργασίας ή διασκέδασης. Το Ρέθυμνο και βέβαια δεν έχει ανάγκη από μεγαλόπνοα (σε οικονομικά μεγέθη) έργα που αφορούν την επίλυση του κυκλοφοριακού προβλήματος, τύπου υποθαλάσσιας αρτηρία ή… υπόγειου σιδηροδρόμου, αλλά λύσεις και έργα που θα εξυπηρετούν συλλογικά και ουσιαστικά.
Λύσεις όπως η κατασκευή χώρων στάθμευσης ανατολικά και δυτικά της πόλης, χωρίς να είναι απαραίτητη η δημιουργία υπόγειων και πολυώροφων χώρων, καθώς το παρελθόν έδειξε ότι είναι απαγορευτική η κατασκευή τους, η σύνδεση τους με μέσα μαζικής μεταφοράς με μεγάλη πυκνότητα στα δρομολόγια, η επαναλειτουργία των μίνι μπας και ο επανακαθορισμός των στάσεων και των δρόμων που θα εξυπηρετεί εντός της παλιάς και νέας πόλης και θα κάνει τη λειτουργία τους πιο ελκυστική, αλλά και η χάραξη νέων δρόμων εντός του πολεοδομικού συγκροτήματος του Ρέθυμνο, θα επιφέρουν σημαντικές αλλαγές στο συγκοινωνιακό χάρτη της πόλης και θα ανακουφίσει, ντόπιους και επισκέπτες.
Γιώργης Γ. Παπαδόσηφος- Θεολόγος
