Πολύς ντόρος γίνεται από το καλοκαίρι για την περιβόητη και πολυδιαφημισμένη σειρά, «ΤΟ ΝΗΣΙ».
Δικαιολογημένα; Μάλλον πως ναι. Επιτέλους οι μεσημεριανές εκπομπές έπαψαν ή τουλάχιστον περιόρισαν την καθημερινή τους ενασχόληση με πρόσωπα της αποκαλούμενης showbiz και προμοτάρουν ένα τηλεοπτικό προϊόν, που μέχρι τώρα φαίνεται να το αξίζει. Και μάλλον το αξίζει, διότι ξέφυγε από τα όρια του δραματικού τηλεοπτικού σίριαλ, με την κοινότυπη θεματολογία.

Από την αρχή της ιδιωτικής τηλεόρασης απαγορευμένοι έρωτες, ανεκπλήρωτα όνειρα, τσακωμοί, εγκλήματα, αδικαιολόγητη κακία, απανθρωπιά, διάκριση πλουσίων-φτωχών, απιστίες και κλάματα χαρακτηρίζουν το περιεχόμενο καθημερινών ή εβδομαδιαίων δραματικών σειρών. Πολλές από αυτές έχουν σημειώσει τεράστια επιτυχία, όμως τα μηνύματα που παρέχουν στο κοινό που τα παρακολουθεί δε διαφέρουν και πολύ μεταξύ τους. Αν υπάρχουν βέβαια, καθώς όλοι πλέον έχουμε καταλάβει ότι η πλούσια πεθερά δεν μπορεί να δεχτεί με τίποτα για σύντροφο του γιου της την ανυπόληπτη και φτωχή λεγάμενη. Νισάφι πια!

Το «ΝΗΣΙ» ήδη από την αρχή έδειξε πως πάει να κάνει τη διαφορά, περνώντας απλώς στο κοινό μηνύματα ζωής. Βασιζόμενο στο μυθιστόρημα της Χίσλοπ, αλλά στην ουσία σε πραγματικά γεγονότα, σε πραγματικές δύσκολες καταστάσεις, σε πραγματικές θυσίες και διλλήματα χωρίς προηγούμενο, ήρθε να καταδείξει την αξία της ανθρώπινης ζωής και το πόσο κακοί σύμβουλοι στην αντιμετώπιση δυσμενών καταστάσεων είναι η αμάθεια και η ανασφάλεια που προέρχεται από αυτήν. Και το ότι αν υπάρχει η θέληση και η συναίνεση τα προβλήματα μπορούν, αν όχι να εξαλειφθούν, να μετριαστούν, ακόμα και σε συνθήκες κοινωνικού αποκλεισμού.

Τα μηνύματα αυτά ενισχύονται από την εξαιρετική ηθοποιία-κι όχι υποκριτική- των πρωταγωνιστών. Η λεκτική επικοινωνία «παντρεύεται» άψογα με την σιωπηρή και μη λεκτική, δημιουργώντας ένα τέλειο συνολικό ύφος δυστυχίας, με σταγόνες αισιοδοξίας, το οποίο «κουβαλούν» αδιάκοπα οι πρωταγωνιστές, καθώς εξελίσσεται το δράμα της Σπιναλόγκας. Πρόκειται για μια μιζέρια που δεν κουράζει, καθώς η ιστορική πραγματικότητα μπορεί να την δικαιολογήσει.

Σε τελική ανάλυση, πρόκειται για κινηματογραφική υπερπαραγωγή που προβάλλεται από την τηλεόραση σε «κομμάτια». Εμπορική θα μου πείτε, εφόσον έχει τέτοια απήχηση. Θα βρεθούν πολλοί που θα προσπαθήσουν να βρουν και να προβάλουν αρνητικά στοιχεία του αξιόλογου έργου, ως και να το λοιδορήσουν, θέλοντας να προκαλέσουν εντύπωση και να κάνουν τη διαφορά. Κρίμα που τους πρόλαβε το ίδιο το έργο να την κάνει.

krihtikos