Αν κάποιος με ακουμπήσει
Αν κάποιος με ακουμπήσει θα ανοίξω το στόμα μου. Αυτά τα λόγια, αυτή τη δήλωση, δεν την έκανε κάποιος του κοινού ποινικού δικαίου. Δεν την έκανε κανένας εργαζόμενος χειρώνακτας με λερωμένα ρούχα, στην προσπάθειά του να προστατέψει κάποιον από τη «βρωμιά» των λερωμένων ρούχων. Την έκανε ένας ευυπόληπτος πολιτικός, ο «συντροφάκος» μου, κ. Άκης Τσοχατζόπουλος. Δεν γνωρίζω ποιος ή ποιοι είναι οι αποδέκτες αυτών των απειλών, αυτών των προειδοποιήσεων. Αν πάντως ο αποδέκτης είναι ο πρωθυπουργός και αυτός, -ο πρωθυπουργός δηλαδή- ήμουν εγώ, θα ντρεπόμουν να ξαναβγώ από το γραφείο μου. Αν πάλι ήμουν υπουργός και οι απειλές είχαν εμένα αποδέκτη, θα παραιτούμουν αμέσως από υπουργός. Αν ήμουν εισαγγελέας ή ανακριτής, θα τον καλούσα –τον «συντροφάκο» τον κ. Τσοχατζόπουλο- να μιλήσει, να δώσει δημόσια εξηγήσεις για τις απειλές-δηλώσεις του.
Η ταπεινότητά μου βέβαια μπορεί να διαβεβαιώσει τον «συντροφάκο» πως δε θα χρειαστεί να πραγματοποιήσει την απειλή του, γιατί απλά δεν πρόκειται να τον ακουμπήσει κανένας. Δεν πρόκειται να τον ακουμπήσει κανένας από εκείνους που προανέφερα, ούτε και άλλος υψηλά ιστάμενος γιατί εκείνος που θα τολμούσε να τον ακουμπήσει θα έπρεπε να είναι καθαρός και τέτοιος δεν υπάρχει πια σ’ αυτόν τον έρμο τόπο. Βέβαια ο «συντροφάκος» ο κ. Τσοχατζόπουλος καλά κάνει και προειδοποιεί, γιατί κατά πως λέει και η λαϊκή σοφία «κάλλιο γαϊδουρόδενε παρά γαϊδουρογύρευε». Νιώθω όμως την ανάγκη, απευθυνόμενος στον «συντροφάκο» κ. Άκη, που ίσως με νομίσει συνωνυμία, πως δεν είμαι συνωνυμία. Ο ίδιος είμαι ο φτωχός μελισσοκόμος Μανιάς της εποχής εκείνης και σημερινός συνταξιούχος των 750 ευρώ. Πώς αλλάζουν όμως τα χρόνια «συντροφάκο» Άκη; Κι εγώ κι εσύ την εποχή εκείνη και άλλοι πολλοί στη δεκαετία του ’80, δεν είχαμε ψωμί να φάμε. Εσύ όμως και πολλοί όμοιοί σου, δουλεύοντας σκληρά νυχθημερόν κατά πως ακούω πρόκοψες. Πρόκοψες «συντροφάκο» μα ο κακός ο κόσμος, δε χρωστά να πει μια καλή κουβέντα, για κείνους που με τον ιδρώτα του προσώπου τους προκόβουν σ’ αυτόν τον τόπο και προσπαθούν να διασύρουν πρόσωπα, να σπιλώσουν υπολήψεις. Στη συνείδηση λοιπόν όλου του παραπάνω «κακού» κόσμου, όλοι εσείς που διαχειριστήκατε δημόσιο χρήμα, είτε ήσασταν ή είστε πρωθυπουργοί, είτε υπουργοί, είτε παράγοντες της δικαιοσύνης, είστε λένε… άκουσον-άκουσον κλέφτες: όλοι –λένε- εσείς που διαχειριστήκατε δημόσιο χρήμα, φάγατε το καταπέτασμα. Εγώ πάντως, ο Θεός που θα πάρει την ψυχή μου, δεν τα πιστεύω όλα αυτά για δυο λόγους: πρώτον τι στο διάβολο όλοι εσείς κουταλιανοί είστε; Μα κι αν είστε, άντε να φάτε μερικά κέρματα. Πόσα κέρματα να φάτε; Το χοντρό χρήμα είναι σε χαρτονόμισμα. Έλα όμως που το χαρτί δεν τρώγεται γιατί κολλά στη γλώσσα… Να γιατί εγώ δεν τα πιστεύω όλα αυτά. Έλα διάβολε στον τόπο σου. Φάγανε λέει το δημόσιο χρήμα. Εκτός… εκτός, κι αν το κάνανε ακίνητα, κότερα και μετοχές. Που εγώ ούτε αυτό το πιστεύω. Τι στο διάβολο, ο κόσμος ηλίθιους τους ανεβάζει, ηλίθιους τους κατεβάζει. Που να πάει το μυαλό τους να μετατρέψουν το χρήμα σε ακίνητα; Να γιατί όλο και συσπειρώνονται να αντιμετωπίσουν όλοι μαζί, την κοινή συκοφαντία που τους κατατρέχει. Και ο «συκοφάντης» «λαός» περιμένει κάποιος να ανοίξει το στόμα του. Περίμενε!
του Κώστα Μανιά
