Κάθε ανατολή του ήλιου είναι μια ανυπέρβλητη ,αρχέγονη και μυσταγωγική μαγεία
Κάθε ανατολή του ήλιου είναι μια ανυπέρβλητη ,αρχέγονη και μυσταγωγική μαγεία . Οι ακτίνες του απλώνονται απαλά πάνω στο γρασίδι της γης για να το στεγνώσουν και να δώσουν ένα χαρούμενο ξύπνημα στη κοιμισμένη πλάση . Έτσι ακριβώς όπως και οι χρονιάρες μέρες έρχονται στη ζωή μας πάνω στη πληκτική και αόριστη ροή του αέναου χρόνου για να δώσουν στην καθημερινότητα μας καινούργιο ρυθμό και χρώμα και να μας γεμίσουν ελπίδες και οράματα. Έμβλημα των ημερών η ανταλλαγή δώρων προς τέρψει των αισθήσεων αλλά και ευχές για την ευφροσύνη της ψυχής. Έχω και εγώ το δικό μου δώρο τις ημέρες αυτές, μου έρχεται σαν καλή χέρα και ευγενική προσφορά της φύσης. Δεν είναι χρυσός ούτε ασήμι είναι κάτι πιο υπέροχο, είναι μια ασκελετούρα . Μην εκπλαγείτε για αυτό και μην βιαστείτε να με κριτικάρετε άλλωστε τα «ύστερα αχλάδια έχουν την ουρά» τόχω στο χέρι μου και το θαυμάζω. Το φύλλωμα του μεγάλο σαν τα αυτιά του γαϊδάρου για να συλλαμβάνει τα μηνύματα των καιρών. Οι ρίζες του κοντές και σκληρές για να καρφώνουν και στο πιο φτηνό και αδύναμο έδαφος και να κρατούν το φυτό αταλάντευτο κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες. Πράγμα που υπερήφανα με το δικό τους τρόπο το τραγουδούν όταν λέγουν: «Αλλού απλώνεται δροσιά και αλλού ο χιονιάς σφυρίζει- δεν λογαριάζω τη βροχή όσο και αν είναι δυνατή» . Ο βολβός της σχεδόν σφαιρικός αποτελείτε από φυλλώματα το ένα δίπλα στο άλλο που τα ενώνει ένα ροζόχρωμο υγρό . Είναι η μακέτα της γης σε μικρογραφία το σχήμα της. Όπως εδώ τα πετρώματα και στρώματα της γης το ένα πάνω στο άλλο κρούβουν την πύρινη φλόγα για να μην ξελοχίσει και να συντρίψει τον πλανήτη . Έτσι και τα φυλλώματα του φυτού προστατεύουν το υβρίδιο , τα δυο μικρά και πράσινα φυλλαράκια του από κάθε κίνδυνο. Για να υπάρχει συνέχεια στη ζωή, σαν ανακύκλωση, αναγέννησης και φθοράς, φθοράς και αναγέννησης . Για τούτο το αείζω τούτο φυτό είναι το σύμβολο κάθε πρωτοχρονιάς και για αυτό οι παλιοί νοικοκυραίοι της Κρητικής υπαίθρου το διατηρούσανε πάντα πίσω από τις πόρτες τους σαν μια αρχέγονη μυστηριακή συνήθεια.
Παρατηρώντας το φυτό τούτο βλέπω ότι μοιάζει τέλεια με την ίδια τη ζωή μας που μέσα στον άτεγκτο αστρικό κόσμο είναι το πιο τρυφερό και ευάλωτο πλάσμα και γι αυτό έχει ανάγκη από ισχυρή προστασία για τη διατήρηση και συνέχεια της. Ασπίδα της ακατάβλητη είναι τα θέσμια ως νόμοι και διατάξεις, ρυθμίσεις και απαγορεύσεις και λοιπά. Προκειμένου να δώσω ζωντανή τη βαθιά έννοια των θεσμίων, φέρνω στη μνήμη μου το παραδοσιακό αργαλειό της κρητικοπούλας που το απαρτίζουν οι τέσσερις όρθιοι ξύλινοι παραστάτες, σαν Ηράκλειοι φρουροί και ενωμένοι με κάθετες χοντρές και δυνατές σανίδες για σιγουριά και αντοχή . Μέσα σε τούτο το ξύλινο περίβλημα βρίσκονται όλα τα όργανα και οι μηχανισμοί εκείνοι για την ύφανση και την προκοπή ήτοι νήματα και φάδια, πέταλα, σαΐτες, μασούρια και λοιπά. Χωρίς το τετράπλευρο τούτο περίβλημα δεν μπορεί να υπάρξει λειτουργικότητα, ούτε πολιτεία χωρίς νόμους. Μα ακόμα πιο απλοϊκά μοιάζουν με το βαθύ αυλάκι που ο κατεχάρης κηπουρός έχει ανοίξει για να περάσει το νερό – η ανθρώπινη δραστηριότητα- και να φθάσει στα πατάρια του για πότισμα, βλάστηση και καρποφορία. Σαν σπάσει όμως το αυλάκι, το νερό ξεχειλώνετε το απορροφάει η άνυδρη γη και γίνεται αγριόχορτο αγκάθι και άγουστος που πνίγει και ξεραίνει το ήμερο και καρπερό φυτό. Γίνεται το άναρχο και κακοποιό στοιχείο της αναταραχής και της καταστροφής, η μαφία της κοινωνίας. Για τούτο επιβάλλεται ο κηπουρός να ελέγχει αυστηρά τα αυλάκια ώστε το νερό να μην ξεφεύγει αλλά να πηγαίνει στον προορισμό του και να γονιμοποιεί τη γη.
Έξω από τούτα τα θέσμια η ζωή γίνεται κουραστική αγχώδης άβουλη και μονόχνοτη που ταιριάζει πολύ με τη γνωστή ανέμη της νοικοκυράς με το ευτελές και εύθραυστο καλαμένιο περίγραμμα της και φορτωμένοι αγκομαχητά το υφάδι όλο γυρίζει και ξετυλίγετε για να γίνει κουβάρι και μασούρι και να πεταχτεί στο ευτελές πανέρι και να μείνει εκεί νωχελικά και άπραγα. Τούτη θαρρώ πως είναι η μορφή της σύγχρονης ζωής του ανθρώπου που κινείτε άσκοπα, αδιάφορα χωρίς προσανατολισμό και δημιουργικό πνεύμα. Και όπως κατά τις μεγάλες αποσπερίδες των χειμερινών ημερών, ασταμάτητα γυροφέρνει η ανέμη τραγουδώντας το δικό της τραγούδι και το δικό της παραπονεμένο μελώδημα όπως: «Ξημερώνει και βραδιάζει πάντα τον ίδιο το σκοπό- αντιλαλούνε τα βουνά σαν κλαίω εγώ τα δειλινά- αναστενάζω και πονώ γιατί είναι ο πόνος μου βουβός. Όσο για τους καημούς μου, που περνώ τους παίζω κομπολόι». Και ακριβώς εκ τούτου είναι αναγκαίο να συνειδητοποιήσει ο σύγχρονος άνθρωπος ότι έχει ανάγκη προστασίας και χαράς όπως τα τραχώματα που στήνει ο βοσκός , ο ποιμήν ο καλός για να προστατέψει το κοπάδι του, την ανθρώπινη κοινωνία. Γιατί ακριβώς μέσα σε τούτη τη κούρτα το κοπάδι αποφεύγει κάθε κίνδυνο. Με τα ευκίνητα δε πορόκλαδα της που στέκονται σαν κερβερείοι φύλακες του κοπαδιού παραμερίζουν σαν οι καιροί είναι καλοί για να απλωθεί το κοπάδι στις πλαγιές και τους κάμπους και να απολαύσει τον ήλιο και τον αέρα, το νερό και το χορτάρι . Από βραδύς δε, φορτωμένα την πραμάτεια τους επιστρέφουν στην κούρτα για να αποδώσουν στον αφέντη τους το γάλα ,το κρέας και το μαλλί με αντιμισθία το χορταστικό τρυφήλι και βίκο . Με αυτό τον προγραμματισμό και τον ρυθμό συντελείτε η πρόοδος και η ευημερία. Σαν από το κοπάδι απομακρυνθεί ένα πρόβατο ή περισσότερα γίνεται άγριο φουρίαρικο και σκαρφαλώνει σε λέσκες και κρεμνά για να κορέσει την πείνα και τη δίψα του καταστρέφοντας ασυλλόγιστα ότι κι αν βρίσκεται μπροστά του . Η δε κίνδυνοι που το περιβάλλουν είναι πολύ και σχεδόν πάντα γίνεται θύμα και θήραμα του άγρυπνου κυνηγού γιατί το κάθε κακό έχει το χειρότερο του .
Με τούτα τα κυλιμιντρίσματα του νου μου ήθελα απλοϊκά να αγγίξω την πλατιά διδαχή του Πλούταρχου αλλά και τον βαθύ λόγο του Αυγουστίνου. Γιατί ακράδαντα πιστεύω ότι ο φροντισμένος μόχθος του ανθρώπου μαζί με τη δρόσο του ουρανού συνθέτουν την απαράμιλλη συνταγή του ελιξίριου φαρμάκου της προόδου και του πολιτισμού.
Και μια που βρισκόμαστε στις χρονιάρες μέρες ας επιτραπεί στη μικρή μου ψυχή να δώσει τούτη τη μεγάλη ευχή ο καθένας μας και κάθε άνθρωπος, μασούρι ολόγεμο από το πανέρι της ασυδοσίας να μεταπηδήσει στο αργαλειό μέσα στη σαΐτα και στους μηχανισμούς του για να γίνει φωνή ζωντανή ,αναμένει δάδα συμπεριφοράς και στημόνι σταθερότητας μέσα σε μια πολιτεία περιχαρακωμένη με τα θέσμια ως κυκλώπεια τοίχοι και με όραμα το χαρούμενο τραγούδι της ευλύγιστης και γοργόφτερης υφάντρας: «Να έχομε το χαμόγελο χωρίς φθόνο για μια γλυκιά ζωή». Ε ί θ ε .
