όταν γυναίκες πνίγουν τα παιδικά τους όνειρα στο σκοτάδι
Πώς να είναι ο κόσμος πίσω από τα κάγκελα? - όταν γυναίκες πνίγουν τα παιδικά τους όνειρα στο σκοτάδι , στις σκιές των σκουριασμένων καγκέλων και προσπαθούν να βρουν τον εαυτό τους μέσα από τη μοναξιά .Αναρωτιέμαι πόσο δύσκολο θα είναι να θέλεις να βρεις την ελευθερία , να την μυρίζεις , να την γευτείς , όταν νιώθεις ότι κάποτε την είχες και την πέταξες σε ένα άχρηστο κάδο απορρυμάτων γεμάτο ουσίες, φόνους και κλοπές . Πολλές φυλακισμένες γυναίκες δεν μετανιώνουν !! Λένε πως έχουν αρκετό χρόνο να σκεφτούν , να τα βρούν με τον εαυτό τους ! Και πώς γίνεται να μην έχουν ? όταν δικαστές καθορίζουν ισόβια φυλάκιση για λίγα "ψευτογραμμάρια " ναρκωτικής ουσίας και η φυλακή γίνεται σπίτι που θέλει ξεσκόνισμα κάθε μέρα, γιατί "τα έπιπλα είναι από ξύλο χωρίς βερνίκι"!!
Ο ήχος της πόρτας να κλείνει πίσω τους για δώδεκα και δεκατέσσερα χρόνια ένα κεφάλαιο ζωής, κάνει τις γυναίκες αυτές να χαράζουν τα όνοματα τους στους τοίχους των "σπιτιών " τους .
Μια επιθυμία , ένα άραγμα σε παγκάκι και το " πέρασμα των ανθρώπων " μέσα στη πόλη μοιάζει με ζωντανή εικόνα ελευθερίας!!Αυτές οι γυναίκες αναζητούν μέσα από τα χρώματα την αισιοδοξία και όταν πετάνε τις φόρμες τους βάζουνε λίγο ρούζ να φωτίσουν τα πρόσωπά τους και να ελπίσουν ότι " έχει ο Θεός" .
Ακόμα και αν παγώνουν οι ανθρώπινες σχέσεις και οι ερωτικές επαφές, κάθε γυναίκα έχει τη δική της φινέτσα . Μία φινέτσα που διαφέρει από εικόνες και περιοδικά , μια φινέτσα αντοχής, που ξεπερνά την αντοχή των γυναικείων πελμάτων πάνω σε δωδεκάποντες γόβες!!.Μία φινέτσα που πατάει πάνω στα λάθη της και μηδενίζει τον ανυπόφορο πόνο των πελμάτων της .
Η αυστηρή αυτοκριτική τις κάνει να βλέπουν ότι " τη φυλακή την έχουμε όλοι μέσα μας και τα κάγκελα δεν μπορούν να μας περιορίσουν " . Η αλήθεια είναι ότι μαγεύεσαι από την λάμψη που κρύβουν μέσα τους αυτές οι γυναίκες , γιατί με την ελπίδα στα χέρια, ακόμα και αν κουβαλούν το "σταυρό" τους στην πλάτη , βρήσκουν παράθυρο να δραπετεύσουν για λίγο σαν σκόνι και να κοιτάξουν τον ουρανό , να χτίσουν όνειρα, πως μία μέρα θα εισπνεύσουν " αέρα ελευθερίας " .
Ο καθένας μπορεί να φυλακίσει τον εαυτό του . Δεν ξέρεις ποτέ ποιά θα είναι η φυλακή σου.Κάποιες ονομάζονται φυλακές επειδή πνίγουνε συναισθήματα , επειδή σκοτεινιάζουν τα περιθώρια να ζήσεις .Φυλακή ,όμως είναι και η χρήση!! Όχι μόνο το έμποριο!! Πόσους ανθρώπους βλέπουμε να φυλακίζουν στο αίμα τους την ίδια τους τη ζωή !! ? Είναι άνθρωποι που επιλέγουν τη φυλακή τους και άλλοι που πέφτουν ισό-βια στα δεσμά της !!
Μπορεί να σκοτώσεις για να επιβιώσεις , μπορεί η ανάγκη να σε οδήγησε σε δολοφόνο , μπορεί και η αρρώστια που έχεις να αποκτήσεις τον πλούτο να σε οδηγήσει στη φυλακή σου .Η ανάγκη όμως που νιώθεις ότι θέλεις να είσαι ελεύθερος σε οδηγεί στην αναγέννηση χαμένων ονείρων μέσα στο γαλάζιο .
Αυτές οι γυναίκες εκπροσώπουν πολλές φυλακές μέσα μας και ζουν την οποιαδήποτε πιθανή φυλακή μας .Είναι καλύτερο λοιπόν να γνωρίζουμε πως η γραμμή της ζωής δεν βγάζει κανέναν από το δρόμο της, γιατί αυτός που της έδωσε φως , την γέμισε με όνειρα σκόρπια πάνω στο φως της, για τους ανθρώπους της..Κανένας άνθρωπος δεν είναι καλύτερος ή χειρότερος , όλοι είμαστε άνθρωποι που έχουμε το δικαίωμα να φτάσουμε τα όνειρα μας.Πρέπει να έχεις φινέτσα για να σπάσεις τα δεσμά της φυλακής σου !!
Αντιγόνη Κουρμούλη
