Συνηθίζονται τέτοιες μέρες  οι απολογισμοί , οι προσπάθειες που επιχειρούν να καταγράψουν

πού είμαστε , και πού πάμε , τι κάναμε και τι μας περιμένει. Ειδικά φέτος , μάλιστα , επιβάλλονται περισσότερο από άλλοτε. Στις δύσκολε  ώρες είναι που χρειάζεται να βλέπουμε τα πράγματα όσο πιο καθαρά γίνεται. Το βέβαιο είναι ότι βγαίνουμε από μια δύσκολη χρονιά και θα μπούμε σε μια δυσκολότερη. Και το μόνο που πραγματικά έχει σημασία είναι η ψύχραιμη αποτίμηση της πραγματικότητας.

Δεν ωφελούν σε τίποτα οι κλαυθμοί και οδυρμοί για την απώλεια προνομίων ή η καθημερινή τηλεοπτική μιζέρια , οι φτηνές πολιτικές μεγαλοστομίες για τις δυσκολίες και τα αδιέξοδα που λίγο ή πολύ όλοι βιώνουμε αν παράλληλα δεν είναι σε θέση να δώσουν απάντηση σε ένα μόνο ερώτημα : Υπάρχει άλλος τρόπος εξόδου από την κρίση εκτός αυτού που ακολουθούμε ? Είναι αρκετοί εκείνοι που απαντάνε καταφατικά. Πρώτοι και καλύτεροι οι αρχηγοί των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Από κοντά και κάποιοι βουλευτές της συμπολίτευσης , διαγραφέντες αλλά και μη ,κι επίσης δημοσιογράφοι.

Αρκετοί δημοσιογράφοι τηλεοπτικοί αλλά και της έντυπης δημοσιογραφίας. Και το κοινό στοιχείο όλων αυτών είναι ότι στην περιγραφή των προβλημάτων και των συνεπειών της κρίσης , βαθμολογούνται με άριστα , αλλά όταν φτάνουν στην υποβολή προτάσεων και λύσεων παραδίδουν λευκή κόλλα .Δεν είναι περίεργο το φαινόμενο. Στην Ελλάδα κινούμαστε πάντα με τη λογική πως «ο πελάτης έχει πάντα δίκιο» , είτε ψηφοφόρος , είτε αναγνώστης  ή τηλεθεατής είναι αυτός. Και τα τελευταία χρόνια προσθέσαμε και τις δημοσκοπήσεις υπακούοντας στην άποψη πως η ασκούμενη πολιτική πρέπει να συμβαδίζει με τις διαθέσεις της κοινής γνώμης. Με δεδομένη τη νοοτροπία αυτή , το περίεργο δεν είναι ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας , αλλά ότι δεν έχουμε χρεοκοπήσει προ πολλού .

Λέω, λοιπόν , να επιχειρήσουμε τις επόμενες μέρες να προσεγγίσουμε όσο πιο ψυχρά γίνεται την οικονομική και πολιτική πραγματικότητα που βιώνουμε εδώ και κάποιους μήνες και να δούμε αν ο πολιτικός , ο επιχειρηματικός και ο επιστημονικός κόσμος της χώρας κάνουν το καθήκον τους στο βαθμό που το έχουν κάνει (και με το παραπάνω) και συνεχίζουν να το κάνουν , θέλοντας και μη , μισθωτοί και συνταξιούχοι .

Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά

kokonasb@gmail.com

save