H περίπτωση της δωδεκάχρονης που εξέδιδαν η μάνα και η αδερφή της (!!) στο Ηράκλειο
H περίπτωση της δωδεκάχρονης που εξέδιδαν η μάνα και η αδερφή της (!!) στο Ηράκλειο τις μέρες των Χριστουγέννων είναι μια από τις πολλές ανόσιες περιπτώσεις κακοποίησης παιδιών που έρχονται στο φως της δημοσιότητας. Είναι τέτοια μάλιστα η συχνότητά τους, που τείνει να υποβαθμίσει αρκετά το θέμα στην ιεράρχηση των ειδήσεων. Και να σκεφτεί κανείς ότι οι περιπτώσεις αυτές αποτελούν μόνο την ορατή κορυφή του παγόβουνου!...
Αν τα παιδιά είναι η ωραιότερη «ποίηση» του ανθρώπου, η κακοποίησή τους τι άλλο μπορεί να είναι παρά το ειδεχθέστερο πρόσωπο της απανθρωποποίησης! Ένα πρόσωπο με διάφορες εκφράσεις απανθρωπιάς, όπως η σωματική βία, η σεξουαλική βία, η ψυχολογική βία ή η παραμέληση.
Σχετικά με τη σωματική βία ως κυριότεροι δράστες εγκαλούνται οι γονείς που στη λιγότερο κακή περίπτωση δεν μπορούν να διακρίνουν τα όρια μεταξύ πειθαρχίας και αυταρχισμού και οδηγούνται σε κατάχρηση εξουσίας. Δεν είναι τυχαίο ότι ο όρος «γονική εξουσία» αντικαταστάθηκε από τη «γονική μέριμνα».
Τους γονείς δακτυλοδεικτεί και η παραμέληση των παιδιών, με ηπιότερη μορφή την απουσία τους από το σπίτι λόγω του αγώνα επιβίωσης και την ανάθεση του γονεϊκού ρόλου σε ξένα χέρια ή στην τηλεόραση.
Γονείς, επίσης, αλλά και δασκάλους δείχνει η ψυχολογική βία, που συνίσταται στην καταπίεση του παιδιού, τη διαρκή του απόρριψη, τις διαρκείς απειλές για τιμωρία συνήθως «για το καλό του», που του αφαιρούν όμως κάθε ίχνος αυτοπεποίθησης, αυτοσεβασμού και αυτενέργειας.
Ως προς τη σεξουαλική βία, που περιλαμβάνει κυρίως την παρενόχληση και την ασέλγεια σε βάρος ενός παιδιού από ένα ενήλικα, το δάκτυλο τελικά και συνήθως δείχνει «άνθρωπο της διπλανής πόρτας» και «υπεράνω υποψίας»!...
Σύμφωνα με το «Χαμόγελο του Παιδιού», τα παιδιά που έπεσαν θύματα κακοποίησης, μόνο στη χώρα μας, από την 1η Ιανουαρίου ως την 31η Οκτωβρίου του 2010 είναι 770! Αυτό προκύπτει από στοιχεία της εθελοντικής οργάνωσης «Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή SOS 1056», που στο διάστημα αυτό δέχθηκε 383 ανώνυμες και επώνυμες τηλεφωνικές καταγγελίες.
Πιο συγκεκριμένα, τα στατιστικά στοιχεία της γραμμής δείχνουν ότι το μεγαλύτερο ποσοστό παιδικής κακοποίησης (48%) αφορούσε σε παραμέληση παιδιών, ενώ το 44% σε άσκηση σωματικής βίας - σωματικής κακοποίησης. Ακολουθούν η σεξουαλική κακοποίηση παιδιού (3%), η εξώθηση σε επαιτεία (3%), η ψυχολογική - συναισθηματική κακοποίηση (2%) και η παραμέληση - εγκατάλειψη (1%). Θύτες είναι και οι δύο γονείς: 39%, μόνον η μητέρα: 38%, μόνο ο πατέρας: 17% και άλλο πρόσωπο: 6%.
Δυστυχώς τα τραύματα της παιδικής κακοποίησης είναι τόσο βαθειά που συνοδεύουν τα θύματα και κατά την ενήλικη ζωή τους.
Είναι κοινή διαπίστωση ότι η παιδική κακοποίηση λειτουργεί ως εστία όπου επωάζονται οι μελλοντικές αντικοινωνικές ομάδες, στις οποίες το παιδί ως έφηβος ή νέος θα αναζητήσει την τόνωση ή και εκτόνωσή του για το τεράστιο συναισθηματικό του έλλειμμα. Στην πραγματικότητα, τα θύματα των πρώην κακοποιημένων παιδιών είναι θύματα θυμάτων!
Αν σκεφτούμε, μάλιστα, ότι το παιδί θύμα έχει 20 φορές περισσότερες πιθανότητες να γίνει αργότερα θύτης, κατά τους ειδικούς, αντιλαμβανόμαστε πόσο…λαδώνεται καθημερινά η μηχανή της παιδικής κακοποίησης.
Και σ’ αυτό το… λάδωμα το μερίδιο ευθύνης της πολιτείας είναι αντιστρόφως ανάλογο προς την ουσιαστική στήριξή της στην οικογένεια, στο σχολείο και γενικά στις υπηρεσίες πρόληψης και καταπολέμησης του φαινομένου της παιδικής κακοποίησης ή στις υπηρεσίες περίθαλψης των κακοποιημένων παιδιών. Και, φυσικά, η συνενοχή της απραξίας και αδιαφορίας των πολιτών κάθε άλλο παρά αμφισβητήσιμη είναι.
Και για να επανέλθουμε στην αφορμή του δημοσιεύματος, ας θυμηθούμε ότι το παιδάκι ανήκε σε οικογένεια μεταναστών και σώθηκε εξαιτίας της πρωτοβουλίας ενός «γνοιασμένου» αστυνομικού σε ώρα εκτός υπηρεσίας. Ή μήπως αυτά είναι ασήμαντες λεπτομέρειες;
Γιώργος Φρυγανάκης
