Βέβαια στο βάθος ήταν γελοίο
με τα δυο σακάκια που φορούσα
όλοι νομίζουν πως κρυώνω
Λάθος, λάθος …
Βρε κακούργοι πώς να θάψω γυμνό
αυτόν τον άλλον
που σκοτώσατε μέσα μου;
ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ
Όσο υπομένουμε μουδιασμένοι τα μέτρα που μας εξαθλιώνουν άλλο τόσο γινόμαστε ευάλωτοι να χάσουμε τον εαυτό μας και να γίνουμε υποτελείς στην καμουφλαρισμένη Εξουσία που βαφτίζει με αναίδεια μεταρρύθμιση τα δεσμά μας.
Άντε να πτωχεύσουμε, να τελειώνουμε, να φύγουν οι τσαρλατάνοι και να βρεθούν έντιμοι και τολμηροί πολιτικοί που να κάνουν την πτώχευση για να υψώσουμε το ανάστημά μας στους κλέφτες και τους λοποδύτες. «Αρκετά σας δώσαμε, αρκετά πήρατε, φτάνει πια». Και ο Τρικούπης είπε «δυστυχώς επτωχεύσαμε» και η Ελλάδα δεν χάθηκε. Τώρα δεν λειτουργεί τίποτα. Οι σωτήρες μας παίζουν το ρόλο του τεθλιμμένου συγγενούς μετά την θανή του προσφιλούς προσώπου, χτυπώντας σε ξύλο το χέρι τους να μην το ακολουθήσουν, μετακαθίζοντας στην πολυθρόνα της φιλοδοξίας τους.
Δεν έχω κουραστεί να γράφω ότι όσο αναγκαία κι αν είναι τα μέτρα στο πλαίσιο της παγκοσμιοποιημένης φιλελεύθερης οικονομίας, δεν επιτρεπόταν να τα πάρουν οι πολιτικοί που οφείλουν την ανέλιξή τους στους ψηφοφόρους των λαϊκών στρωμάτων που στέλνουν στην πείνα και στην ανεργία και να παίξουν το ρόλο του Δούρειου Ίππου εγκλωβίζοντάς τους με τους κομματικούς συνδικαλιστές που τους αμείβουν με κυβερνητικά οφίτσια.
Άξιος ο μισθός τους, όταν στις γενικές απεργίες κατεβάζουν το 5-10 % των εργαζομένων, δίνοντας την ευκαιρία στους κυβερνώντες να εκλαμβάνουν τη μη συμμετοχή ως συναίνεση για την εθελούσια καρατόμηση τους. Φυσικά αρκετοί αγανακτούν από την κοροϊδία πολιτικών – συνδικαλιστών και εκτρέπονται σε χειροδικίες που δεν φέρουν κανένα όμως αποτέλεσμα. Μόνο η μαζική πάλη μπορεί να ανατρέψει την πολιτική που εξυπηρετεί τους πλουτοκράτες και τους πιστωτές.
Μέσα στην ισοπέδωση όλων των δικαιωμάτων των εργαζομένων ο πρόεδρος της Γ.Σ.Ε.Ε. παραμένει άφαντος, περιμένοντας να εισπράξει το μισθό του, προφυλάσσοντας τον εαυτό του από τους εργαζόμενους που εκπροσωπεί, αφού καλά το γνωρίζει ότι αποτελεί «κόκκινο πανί». Έκανε καλά την δουλειά του μετατρέποντας την Γ.Σ.Ε.Ε. σε ομοσπονδία των ΔΕΚΟ με 37 εκπροσώπους και 8 εκπρόσωπους του ιδιωτικού τομέα. Το σύστημα διαίρεσε τους εργαζόμενους, σε προνομιούχους και πληβείους, μια δεξαμενή ψήφων των κομμάτων εξουσίας. Οι πληβείοι πεισθαναγκάζονται να αποδεχθούν τα επείγοντα νομοσχέδια μείωσης των αποδοχών τους και των δικαιωμάτων τους και οδηγούνται κατά χιλιάδες στην ανεργία. Η αθλιότητα του συστήματος οδηγεί στην ανεργία μόνο τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα, ενώ τους προνομιούχους, για να μην τους μετατρέψει αντιπάλους, τους μετατάσσει και τους δίνει κίνητρα εθελούσιας εξόδου. Η μείωση των αποδοχών δεν αποτελεί αγωνιστικό κίνητρο για τους μόνιμους υπαλλήλους που εξακολουθούν να διατηρούν τα προνόμιά τους. Η απειλή και μόνο «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε» τους κρατά στις καφετέριες που έχουν θέα την Σταδίου και το Σύνταγμα, να βλέπουν και την πορεία, των εξαθλιωμένων, πως μπορούν δηλαδή να γίνουν αν αγωνιστούν για τα όποια δικαιώματά τους. Αυτοί που παλεύουν για το μεροκάματο και το χάνουν είναι οι δικοί μας φτωχοί οι δικοί μας οι δυνατοί (Ρίτσος). Και εμείς παλέψαμε κι απολυθήκαμε και ξαναπροσληφθήκαμε, πολλές φορές και επιζήσαμε, πάντοτε ανασφαλείς για την θέση μας, αλλά πολύ σίγουροι για τους εαυτούς μας, για την δουλειά μας, για τα πιστεύω μας.
Σοφία Γρηγορίου
